NURİ SEZEN / KONUK YAZAR

“Bahar geldi gül açtı, arılar vız vız çalıştı.” Misali, mevsimidir dedim köye gittim.

Köyde arıcılar hep dertli. “Bu sene hep değişik” dediler. “Oğul çıkar gatarız, o da çıkar gider. Ne yapacağımızı bilemedik !.. Hem de bölük bölük, küçük küçük. Şaştık kaldık. Bu sene değişik” dediler. Hep!

Benim de iki arı kovanım var. Biri gayet iyi çalışıyor, öbürü durgun. İyi kovan oğula gitmesin, bal versin diye üst kat attım. Öbürü nasıl olsa oğula gitmez diye endişe etmedim, kata da gerek yoktu. Merak bu ya, nesi var nesi yok? Baktım ki, petek üzerinde bey emzikleri var, hem de kapalı. Oğlum her zamanki gibi yapay zekaya başvurdu. “1-3 gün içinde oğullarmış baba” dedi.

O zaman sen git ben kovanı bekleyeyim diye ayrıldık.

Bir iki gün bekledim. Hareket yok. Ölümcül gibi. düşünürken, ağabeyimle bir daha baktık.

-Nuri bu oğul moğul vermez. Bak içinde doğru dürüst arı marı yok! Oğul verecek kovan böyle mi olur? Hem de bey emzikleri daha çok olmalıydı. Bu arı bey yeniliyor. Senin bey kocamış galiba! dedi.

Ben de kovanı da köyü de terk ettim. Ertesi gün Antalya’ya geldim. Sabah saat 11’e doğru bir telefon: “senin arı beni öldürdü “diye acı bir ses.

Meğer ben oradan ayrılır ayrılmaz ertesi gün sabah, benim sessiz kovan oğul salmış. Ağabeyimin bağlı köpeklerinin üstündeki dala konmuşlar. Huysuzlaşan köpekler arıya, arılar da köpeğe saldırmış.

Bu hengamede her zaman olduğu gibi çoğunluk galebe çalmış. Köpeklerden biri tasmasını koparıp canını kurtarmış. Öbürü vay vay! Edip bağırırken gürültüye koşan ağabeyim telaşla köpeği kurtarmaya çalışırken arı ile köpek arasına girmiş köpeği kurtarmış ama, bu arada “ara dayağı” misali epey hırpalanmış. “Senin arı beni öldürdü, kırk kadarı beni soktu.” Diye söylenirken sanki suçlu benmişim gibi sitemle çullandıkça çullandı. Mahcuptum.

Köylülerin dediği gibi:

 “Bu sene değişik!”

Allah kimseye beysiz arı, şaşkın oğul vermesin. Duasıyla sözü bitirelim.