ALİ İHSAN DİLMEN / KONUK YAZAR

Kırmızı Pazartesi diye bir roman vardır.

Kentte bir cinayet işlenir ve herkes cinayetin işleneceğini önceden bilir ve katil adım adım planını uygular.

Herkesin işleneceğini bildiği cinayet vuku bulur, kimse engellemek için adeta kılını kıpırdatmaz ve göz göre göre cinayet işlenir.

Bu günlerde yaşadığımız olaylar bu kitabı hatırlamama vesile oldu.

Birinci olay, “Süleymancılar” diye bilinen dine dair kendilerine göre oluşturdukları hassasiyete sahip bir cemaatin üst düzey yöneticileri ve şirketlerine yapılan mali operasyonlar.

Bu yapıya para hareketleri üzerinden yapılan operasyon ülkemiz şartlarında çok ilginç karşılanmamalıdır.

Bu ve benzer yapılar olduğu aşikar.

 Mevcut iktidar ile ters düştüklerinde benzer operasyonlara uğramaları kaçınılmaz.

Bunu herkes böyle bilir ama böyle ifade etmez.

İnsanların büyük çoğunluğu ve özellikle bu tür yapılara muhalif seküler kesimler, adeta bu yapının başına gelenlerin hukukiliği ve meşru olup olmadığına bakmadan sevinmeyi tercih ederler.

Nihayetinde karşı oldukları “dayak” yemektedir.

Daha ne istesinler.

İktidar kendine benzeyen seçmene savaş açmıştır.

İktidar ise, bu operasyonların cemaate karşı olmadığını ifade ederek yaptıklarının meşruluğunu teminat altına almak, muhafazakar seçmenlere özel olarak mesaj iletme ihtiyacı duyar.

İkinci olay, İzmir'in Menderes ilçesinde tutuklanan Belediye Başkanı yerine yapılan seçimde Ak Partili bir meclis üyesi adayın CHP'li meclis üyelerinin verdikleri destekle seçilmesine dair.

YENİ PARTİ adayının seçimi kaybetmesi üzerine kopardıkları fırtına.

Yahu kardeşim, bu günleri önceden görmek çok mu zor?

Siz değil misiniz içinden çıktığınız partiyi “Butlancı” diyerek ihanetle suçlayan, hakaret eden, her türlü aşağılamayı yapan?

Gelecekte ve bugün bu insanlarla bir arada olmak zorunda kalacağınızı niye hesap etmeden bu ağır suçlamaları yaptınız?

Bugünleri niçin önceden göremediniz?

Kalabalıkların tahrik edici gücüne aldandınız?

Her iki olay için soruyorum.

Niçin, Kırmızı Pazartesi romanında olduğu gibi adım adım gerçekleşen olayı gören ama bir şey yapmayan şehir halkı gibi davranıyorsunuz?