SÜLEYMAN EKİN / KONUK YAZAR/TOKMAK

34 yıllık bir gazeteci olarak, mesleğimizin kutsal bir görev olduğunu her zaman savundum. 
Antalya Gazeteciler Cemiyeti’nin genel kurullarında, kürsüye çıkan meslektaşlarımın ateşli konuşmalarını dinledim. Hepsi, gazetecilerin haklarını koruma ve mesleğin onurunu yüceltme vurgusu yaptı. 
Evet, gazetecilik kutsal bir meslektir. Her emekçinin hakkı gibi, gazetecilerin de haklarının sonuna kadar savunulması gerektiğine inanıyorum. 
Ancak, son yıllarda bir konuyu ne yazık ki kimse yüksek sesle telaffuz edemiyor: Gazetecilik etiği.
Meslek hayatım boyunca, bu sektörün içinde bulunduğu çalkantılara tanık oldum. Ama itiraf etmeliyim ki, gazetecilik hiç bu kadar itibarsızlaşmamıştı. Bunda, ne yazık ki, bazı meslektaşlarımızın payı büyük. 
Emekli olduktan sonra dört yıldır ANFAŞ’ın medya ilişkilerine bakıyorum. Bu süreçte, dürüst ve onurlu meslektaşlarımı tenzih ederek söylüyorum, mesleğin ruhunu kirletenleri yakından gördüm. 
Kurumdan para koparmak için her türlü fırıldaklığı çevirenler, mesleğin saygınlığını birkaç bin liraya, hatta bazen daha büyük rakamlara satıyorlar.
Peki, bu nasıl oluyor? Sistem basit ama iğrenç. Önce ANFAŞ yönetiminde kim var, kim yok, araştırıyorlar. İnternette geçmişte yazılanları didik didik tarıyorlar. Aleyhte konuşanları bulup onlarla görüşüyorlar. 
Muhalefetten kim varsa, onunla temas kuruyorlar. Alakalı alakasız birkaç evrak, birkaç dedikodu buldular mı, soluğu ANFAŞ’ın kapısında alıyorlar. 
Sonra başlıyor tehdit: “Ya istediğimizi verirsiniz ya da manşeti basarız!” Eğer korkutup paylarını alırlarsa ne âlâ. Alamazlarsa, ertesi gün bir bakıyorsunuz, manşetlerde asılsız iddialar, çarpıtılmış belgeler…
Bu, gazetecilik değil, düpedüz şantaj. Mesleğimizin ruhuna, kalemimizin onuruna ihanet. 
Gazetecilik, halkı bilgilendirmek, gerçeği ortaya çıkarmak için vardır; birilerinin cebini doldurmak ya da kişisel hesaplaşmaların aracı olmak için değil. 
Ancak bu çirkin oyun, sadece birkaç kötü niyetli kişiyle sınırlı değil. Ne yazık ki, sektördeki bu yozlaşma, sessiz kalanların da katkısıyla büyüyor. Kimse yüksek sesle “Dur!” demiyor. Kimse bu ahlaksızlığa karşı çıkmıyor.
Gazetecilik etiği, bir süs eşyası değildir; mesleğimizin omurgasıdır. Eğer bu omurgayı dümdüz tutamazsak, mesleğimiz çöker. Dürüst meslektaşlarımın emeğine, alın terine gölge düşüren bu davranışlara karşı hepimizin ses çıkarması gerekiyor. ANFAŞ’ta gördüklerim, sadece bir örnek. Bu çark, başka kurumlarda, başka şehirlerde de dönüyor. Ama unutmayalım: Kalem, kutsal bir emanettir. Onu kirletenler, sadece kendilerine değil, tüm mesleğe ihanet ediyor.
Gazetecilik, hakikatin peşinde koşmaktır. Gelin, bu kutsal mesleği yeniden hak ettiği itibara kavuşturalım. Sessiz kalmayalım. Çünkü sessizlik, bu yozlaşmanın en büyük ortağıdır.