SÜLEYMAN EKİN / KONUK YAZAR/TOKMAK

MAKAMIN ETRAFINDAKİLER VE BAKAN KÖRLER

Cezaevinde bulunan Muhittin Böcek’in sözleri dikkat çekici:

“Dost bildiklerimin nasıl sessizleştiğini, cesaretle yanımızda durması gerekenlerin nasıl geri çekildiklerini üzülerek görüyorum. Bu zor günlerde hiçbir karşılık beklemeden yanımızda duranları, benim için mücadele edenleri, kaçanları da asla unutmayacağım. Tabii ki kin tutmak için değil, hayatın bana verdiği dersi hatırlamak için unutmayacağım.”

Günaydın Başkanım…

Ama bunları görmek için hasta olmanıza, zor günler geçirmenize, cezaevine düşmenize gerek yoktu.

Bazen insanın gözleri açık olur ama gördüğünü göremez.

İşte buna ben “bakan körlük” diyorum.

İnsan makamdayken etrafındaki herkesi dost sanıyor. Çünkü herkes yakınında… Herkes güler yüzlü… Herkes alkışlıyor… Herkes “Başkanım” diyerek etrafında pervane oluyor.

Ama o insanların bir kısmı size değil, bulunduğunuz makama yakın duruyor.

Siz güçlü olduğunuz sürece yanınızdalar.

Telefonlarınız açıldığı, kapılarınız ardına kadar açık olduğu, bir sözünüzün karşılığı olduğu sürece dostlarınız.

Sonra bir gün işler tersine dönüyor…

Telefonlar susuyor.

Ziyaretler bitiyor.

“Başkanım” diye kapınızda bekleyenler ortadan kayboluyor.

İşte o gün anlıyorsunuz.

Aslında anlamak için o güne kadar beklememek gerekiyordu.

Sadece kafanızı kaldırıp şöyle sağınıza, solunuza bakmanız yeterliydi. Etrafınızda dolaşan insanların sözlerine değil, davranışlarına bakmanız gerekirdi. Kimin samimi, kimin hesapçı, kimin makamın gölgesinde yaşadığını görmek aslında o kadar da zor değildi.

Ama makam sahibi insanların en büyük problemi de burada başlıyor:

Bakan kör oluyorlar.

Çünkü sürekli alkışlayanlar var.

Sürekli övenler var.

Her söylediklerine “çok doğru başkanım” diyenler var.

Ve insan bir süre sonra gerçekleri değil, kendisine gösterilen görüntüyü görmeye başlıyor.

Oysa etrafındaki bazıları dost değil…

Sadece makamın etrafında dolaşan fırsatçılar.

Bugün bir makamın kapısında, yarın başka bir makamın koridorunda.

Dün alkışladığını bugün unutabilen, bugün yanında durduğu kişiyi yarın tanımamazlıktan gelebilen insanlar…

Bu sadece Muhittin Böcek’in yaşadığı bir durum değil.

Makamı, mevkii ve gücü olan herkesin etrafında bu insanlar vardır.

Önemli olan onları zor gün gelmeden tanıyabilmektir.

Çünkü gerçek dost, makamın olduğu gün değil, makamın olmadığı gün belli olur.

Gerçek dost, alkışların yükseldiği salonda değil, herkesin sustuğu anda ortaya çıkar.

Belki de hayatın en büyük dersi budur:

İnsan bazen kaybettiğinde değil, etrafındaki insanları yeniden tanıdığında kazanır.

Ve bazı gerçekleri görmek için gözlerin açık olması yetmez…

Bakan kör olmamak gerekir.