GAZANFER ERYÜKSEL / KONUK YAZAR

 I
Yorgunum, dedi, hem de çok, rüyalarımda harcıyorum bütün enerjimi, ancak hiçbirini hatırlamıyorum onların. Ölmeye âşık olmak istiyorum demem de bu yüzden olmalı.

Kıyıda yürürken buldum kendimi. İki kişiydik. Gölgemle ben. Kış ortasında eski baharlardan kalma bir gündü. “Bugün pazar beni ilk defa güneşe çıkardılar” der ya Nâzım Hikmet, öyle bir pazar günüydü işte. Kıyısındaydık denizin. Her yaştan insanlar, çocuklar, köpekler geçiyordu yanımızdan ve hiç fark etmiyorlardı bizi. Kumsalda açılır kapanır iskemlelerinde termosta getirdikleri çaylarını içenler vardı. 

Kendi getirdikleri çaylarını içenler, kafelerde oturanlardan daha çok diyen gölgemle çokgen bir sohbete başlamıştık. 

Deniz çarşaf gibi derler ya çokluk, ona nereden baktığımıza bağlı. Şeyler hep hareket hâlindedirler hâlbuki. O çarşaf gibi denen denizin kıyısına bak bir de dalgaların ağır, usul, ritmik gelişlerine… Kıyıdaki çakılların taç yapraklarıydı, denizin giderken bıraktığı köpükler. 

Bunları konuşmak için geçiyorduk kıyıdan, hanidir yürümediğim vaktindeydik denizle akşamın. 

Ölüme âşık olamazsın dedi, gölgem; deprem gibidir o, tsunami… Denizden çaldıklarımızı alıp döner yatağına. 

Denizin ufkuna bakarak sordum, ne var ötesinde bunun? Girit-Helen fayı var depremlerin. Biriken enerjisini bıraktığında sarsılır her yer, denizde tsunami başlar. 

Kim gölgeydi, gövde olan da kim? 
Lâmelif, sanıldığının aksine lâm ve eliften oluşan birleşik bir harf değildir dedi. Lâm desteğiyle yazılmış sakin med elifinden ibaret tek bir harftir. Harfleri ortaya koyanın amacı, onların birbiriyle nasıl terkip oluşturduğunu göstermek değil aksine her harfi müstakil olarak belirtmektir, demesin mi. 

Gölgem miydi söyleyen bunca sözü, gövdeler miydi yoksa gölgelerimizi taşıyan?

 II
Yana döne hep
Aşkıyla kâinatın
Pervane misal

Söndükçe yanan
Nuruyla âlemlerin
Divane misal

Ölmeden öldük
Hiçliğin sarmalında
Lâmelif misal

 III
Yüzme bilmeden de midyeler
Denizde yaşıyorlar işte 
Tutunup kayalara
Karasal canlılardan
Hani şu “insan” diyen kendine
Gülen, konuşan, düşünen hayvan
Tutunur toprağa yerçekimiyle
O eksik hayatlar yaşayan 
Nüfus kaydı açık ölülerdir çoğu
“Kuş olup uçsam sevgilinin diyarına” diyen de odur.