GAZANFER ERYÜKSEL / KONUK YAZAR

Çekerken iten bir sözcüktür “kim”… Basit, kolay görünenin “zor” ama çok zor olması gibi…
Basitlik sözcüğünün tehlikeli bir niteliği var der, Albert Camus.
Ne uzun yoldur eve, kendine dönüş, dokunup hissedebilmek kendini. Sonuç-sebep ilişkisinde açan çiçek… İki nokta arasındaki yolun düz bir çizgi olmaması. Asimetriktir doğa…
“Bilinç nasıl her zaman bir düzlemde ileri akmayıp bazen iki kutucuk geri adım atıyorsa” der Gülay Işık, “Hafıza hatırayı yeniden yazıp, değiştirip dönüştürebilir.”
Evet, anılar dün olduğundan daha bir gerçektir şimdi. Zamanı yenmenin kıvancı.
Göğün gecesine bakmak, tek yıldız bile yok, bize göre elbette, hâlbuki nasıl da yerli yerindedir yıldızlar, ölü bir yıldızın bize görünen ışığı bile.
Hayat; doğa, toplum, kâinat üçgeninde hem inişli çıkışlı bir yolculuk hem de ışığın kırıldığı bir prizmadır. Hayat bize yanıtlar verirken biz de ona sorular sorarak bir salınım içinde yaşarız. Bu durum, sebep-sonuç-sebep zincirinde yaşamın kesintisiz yolculuğu değilse nedir?
Piyonu vezir yapmak, derler ya satrançta, imgeyle metafor (eğretileme) öyle bir şeydir işte sanatta, şiirde hele, şeyleri benzemez ile söylemek.
“Sözcükler sözlüklerde yaşamaz; zihinde yaşarlar” der Virginia Woolf, “Peki, zihinde nasıl yaşarlar?
Tıpkı insanların yaşadığı gibi, farklı farklı ve tuhaf biçimlerde; oradan oraya dolaşarak, âşık olarak ve birbirleriyle eşleşerek.” 
Hissedilir bir iz bırakmak… Işık, gölge, leke, desen… Kokuyla ses… “Yan yana gelmemiş sözcükler var daha” der, Hulki Aktunç.
Kapılar açıldığı denli kapanan tasarımlardır, söyler yazarım hep. Işık gölge ilişkisi şeylerin…
“Yazmak, bir çiğdem çiçeği gibi, kimin göreceğini bilmeden açmayı gerektirir” der, Virginia Woolf;
“Ama bu, çiçeğin güzelliğini azaltmaz; paylaşıldığında onu tamamlar.” 
Atmosfere girip de yanmayan göktaşı sözcükler vardır, şiirin berceste taşlarıdır onlar, dil yangınlarından kalan.
“Hayata kalmak için, her cümlenin merkezinde küçük bir ateş kıvılcımı olmalıdır ve romancı, (bence şair de) riski ne olursa olsun, bu kıvılcımı alevlerin içinden kendi elleriyle çekip çıkarmalıdır” der, Virginia Woolf.
Bir metni okumadan önce bir şiir de olabilir bu, bir resim ve film de neyle uğraştığınız, nasıl hissettiğiniz illaki algılarınıza şekil verir. Bu bağlamda bir metne objektif yorumlar yakıştırmak ne denli mümkün olabilir ki? Sanat laboratuvara sokulamaz, sokulmamalı. Ancak günün haberlerini okuduktan sonra, hele bu curcunada, bir metni hissedebilmek hakikaten zor.