VEDAT GÜRHAN / KONUK YAZAR

Emeğe saygı..
Habere saygı.
Gazeteciliğe saygı!.
Biz düne kadar sayılı sayıdaydık, peki ya şimdi?
“Biz” dedik de, kimden bahsettiğimiz aslında anlaşılmıştır da, anlaşılmayanlar açısından söyleyeceğim.
Biz, “Gazeteciler.”
Evet dün belli bir sayıdaydık, ama şimdi milyonlarca Facebook, bir o kadar bilmem ne falan filan.
Eskiden tv ekranlarında boy gösterenler şimdilerde Sosyal medya yani internet aracılığıyla You Tube’den yayınlar.
Valla neden yalan söyleyeyim ben o yayınlar için, “Çek kendini yayınla internette. Kendi yayını kendin izle” diyor geçiyorum.
Sosyal medyadan olayları paylaşanlar veya gündem yaratanlara çok kızıyoruz değil mi?
Neden?
Ne hakkımız var ki o kişilere kızmaya?
Gazetecilik bu değilmiş.
Oldu, gözlerim doldu.
Gazetecilik ne biri dosdoğru anlata bilir mi millete?
Son 5-6 yıldır, hangimiz eskiden olduğu gibi elimizin kağıt tuttuğu gazete sayfalarına yazıyoruz yazdıklarımızı?
Hangimiz tv ekranlarından izleyicilere seslene biliyoruz?
Eline mikrofon alan Kapalı Yol’da millete soru yöneltiyor muş!.
Neden gocundun?
Kim yarattı bu potansiyeli?
Neymiş, “Cebinde Cumhurbaşkanlığından verilen Basın kartı olmayanlar gazetecilik yapıyor muş.”
O kartı bugün kaç kişi ala bilir?
Kaçınız kriterleri yerine getirerek müracaatta bulunma imkanına sahip olursunuz?
Kendim sordum kendim cevaplayayım, “Hiç birimiz.”
Gazeteciler Cemiyeti, yerden mantar gibi gazeteci biten bir durumda bu işin neresinde?
Veya neresinde olmalıdır?
Neydik, ne olduk, ne duruma geldik.
Bence üzerinde düşünülmesi gereken konu bu.
Gazeteciliğin saygın olmadığı bir ülkede yapılan hangi icraatın değeri vardır ki?