ŞAFAK ÇELİK / KONUK YAZAR

**Bir anne olarak soruyorum: Çocuklarımızı ne zaman gerçekten koruyacağız?**

Son günlerde yaşananlar hepimizin yüreğini yakıyor. Okullara kadar taşınan akran zorbalığı, bıçaklı ve silahlı saldırılar, çocuklarımızın şiddetle bu kadar erken yaşta tanışması artık görmezden gelemeyeceğimiz bir noktaya geldi.

Okul dediğimiz yer; çocuğun korkmadan eğitim aldığı, arkadaşlık kurduğu, hayal kurduğu güvenli bir alan olmalı. Ama bugün bazı anne-babalar çocuklarını okula gönderirken başarılarını değil, **“Acaba başına bir şey gelir mi?”** korkusunu düşünüyor.

Bu, toplum için çok ağır bir tablodur.

Bir çocuğun başka bir çocuğu dışlaması, tehdit etmesi, aşağılaması veya şiddet uygulaması “çocukça bir kavga” değildir. Akran zorbalığı, çocukların ruhunda görünmeyen yaralar açabilir. Bu nedenle zorbalığın daha ilkokul çağından itibaren ciddiye alınması, çocukların dinlenmesi ve ailelerin bilinçlendirilmesi gerekiyor.

Ama yalnızca çocukları suçlayarak da bu sorunu çözemeyiz.

**Bir çocuğun eline silah nasıl geçiyor? Çocuk neden şiddete yöneliyor? Evde, okulda, çevresinde neler yaşıyor? Kimse fark etmeden hangi sorunlarla mücadele ediyor?**

Bunları sormak suçlu aramak değil, yeni acıları önlemek için sorumluluk almaktır.

Üstelik aileler de bugün çok zor bir dönemden geçiyor. Ekonomik sıkıntılar, geçim kaygısı, işsizlik, borçlar ve toplumdaki gerilimler hepimizin hayatını etkiliyor. Anne-babalar yorgun, çocuklar kaygılı… Bazen aynı evin içinde bile birbirimizi dinlemeye zaman bulamıyoruz.

Oysa çocuklarımızın yalnızca karnını doyurmaya değil, **ruhunu da doyurmaya ihtiyacı var.**

Bir çocuk içine kapanıyorsa, okula gitmek istemiyorsa, arkadaşlarından uzaklaşıyorsa, öfkesi değişiyorsa biri durup “Ne oluyor?” diye sormalı.

Okullarımızda güvenlik elbette güçlendirilmeli. Ancak güvenli okul yalnızca kapıda güvenlik görevlisi bulunan okul değildir. Güvenli okul; çocuğun korkmadan konuşabildiği, öğretmeninin onu fark ettiği, rehberlik servisinin ulaşılabilir olduğu ve yardım istediğinde gerçekten destek alabildiği okuldur.

Bu mesele siyaset üstü bir mesele olmalıdır.

Çünkü okulun kapısından içeri giren çocuk hangi ailenin çocuğu olursa olsun **hepimizin evladıdır.*

Ben bir anne olarak artık çocuklarımızın ölüm haberlerini duymak istemiyorum.

Bir annenin çocuğunu okula gönderirken korkmasını istemiyorum.

Çocuklarımızın silahla değil kalemle, şiddetle değil sevgiyle, korkuyla değil umutla büyümesini istiyorum.**Artık bir çocuğun daha canının yanmasını beklemeyelim.**Çocuklarımız bizim yalnızca geleceğimiz değil, **bugünümüzdür.**

Ve ben bir anne olarak korksam da susmayacağım.

**Çünkü artık gerçekten yeter!**