MELTEM YUVARLAK / KONUK YAZAR

İnsan bazen yaşadığını sanır; oysa sadece günleri geçiriyordur.
Çünkü yaşamak, yalnızca nefes almak değildir.
Bir şeye gönülden bağlanabilmek, bir insanın yüzünde kendini bulabilmek, bir çocuğun sevincine ortak olmak, bir dostun derdini kendi derdin kadar önemsemektir.
Sevgi varsa hayat vardır.
Sevgi; insanın içindeki ışığın sönmesine izin vermemektir.
Kırılmış olsan da kalbini taşlaştırmamaktır.
Hayat sana ne kadar ağır gelirse gelsin, içinde hâlâ güzel bir şeylere yer bırakabilmektir.
Çünkü sevgisiz insan yalnız kalmaz; hayata karşı da uzaklaşır.
Ne başarı, ne makam, ne para, ne de sahip olduğumuz hiçbir şey insanın içindeki boşluğu tek başına doldurabilir.
Bir gün herkes şunu anlar:
Hayatın en büyük zenginliği,
sevilecek bir kalbin ve sevecek kadar güzel kalabilmiş bir ruhun olmasıdır.
Sevgi, insanı küçültmez.
Tam tersine büyütür.
Ama sevgi sadece söylemek değildir.
Emektir.
Sadakattir.
Vefadır.
Yanında olmaktır.
Zor zamanda elini bırakmamaktır.
Ve belki de en önemlisi…
Sevgi, insanın kendisine de iyi davranabilmesidir.
Kendini sürekli suçlayan, geçmişine takılı kalan, herkes için yaşarken kendisini unutan insan da bir süre sonra hayatın tadını kaybeder.
Oysa hayat beklemez.
Bugün seviyorsan söyle.
Özlediysen ara.
Kırdıysan gönül al.
Değer veriyorsan belli et.
Çünkü bazı insanlar hayatımızdan sessizce çıkar ve geriye söyleyemediğimiz cümleler kalır.
Sonra insan anlar:
Bazı şeylerin telafisi vardır;
geç kalmış sevginin yoktur.
Bu yüzden sevin.
İnsanı, hayatı, dostluğu, aileyi, emeği, kendinizi…
Çünkü hayatın gerçek anlamı, kaç yıl yaşadığımızda değil;
o yılların içine ne kadar sevgi sığdırdığımızdadır.
Ve ben inanıyorum:
Sevgi varsa insan hâlâ yaşıyor demektir.
Sevgi varsa umut vardır.
Sevgi varsa hayat yeniden başlar.
Sevgi yaşam demektir.