ALİ İHSAN DİLMEN / KONUK YAZAR

Çerçioğlu'nun parti değiştirmesinden sonra olması muhtemel olaylar bir bir gerçekleşiyor.

Birçok insanın bildiği ama konuşmak istemediği veya buna cesaret edemediği, yahut “konuşsak ne olacak ki” dediği; Adam kayırma, iltimas, kamu gücünün halk aleyhinde kullanıldığı itiraf edilmeye, itiraflar suçlamalara dönüşmeye başladı..

Konuşulanların, yazılanların çoğu hesaplaşmanın, üste çıkmanın, kendini aklamanın çabasıdır.

Bundandır sosyal medya kalemşörlerinin, medya kargalarının telaşı..

Bu sebeple yazılanlar ve konuşulanların toplum nezdinde bir itibarı yok.

Adamakıllı bir “arınma” olmadıktan sonra  her iki tarafın çabalarıyla haklı çıkması, “Aklanıp paklanmaları” mümkün değil.

Toplum nazarında; yazılanların, konuşulanların, yapılan açıklamaların, suçlamaların doğurduğu tek bir sonuç var o da “siyasete ve siyasetçilere” güvenin azaldığı, insanlarda şaşkınlık, öfke ve çaresizliği büyüttüğü.

Biz de bir deyim vardır, “Tencere dibin kara, seninki benden kara” diye..

Yaşananların özetidir bu deyim.

Bir tarafta otoriter devlet düzenini inşa eden, devleti adalet ile değil de keyfilikle yöneten, kamu malını keyfince harcayan, boyutları hesap edilemeyen servet transferleri, bozulan gelir adaleti, hergün artan kamu borcu, emeğinin karşılığını alamayan sabit ücretliler; işçiler, memurlar, emekliler, evinin ekmeğini tarlasından, bahçesinden yahut küçük esnaf dükkanından çıkarmak için çabalayanlar..

Diğer tarafta, kusurlarını örtmek için devletin bütün imkanlarını kullanmakta sınır tanımayanlar..

Modern zamanların devleti veya geçmişin izlerini taşıyan her iktidar yönettiği insanları amaçlarına katılmaları, engel çıkarmamaları,  iktidarlarını koruyacak şekilde yönlendirirmeyi önemli bulur.

Kendilerine inanan insanların duygularını istismar etmeyi kendilerinde hak olarak görenler.

Tüm zamanlarda olduğu gibi günümüzde de iktidarların her dönem için aparat olarak kullandığı “Devletin Baskı ve İdeolojik Aygıtları” vardır.

“Baskı Aygıtları” yasalar, güvenlik kurumları vb. yapılar.

“İdeolojik Aygıtları” ise, öncelikle Zorunlu Eğitim kurumları, Medya ve çoğu zaman minberlerdir.

Hasılı işlevsel her kurum ve kişilerden istifade ederler.

Yaşananlara bu gözle baktığımızda neyle muhatap olduğumuz, zihnimizi kirletmek, algılarımızı yönetmek arzularını anlamak çok kolay olacaktır.

Dün muhalif  HDP/DEM'lin kazandığı belediyelere  atanan kayyumlar, bugün CHP’li Belediyelere yapılan operasyonlar “Güvenlik Bürokrasisi ve Yargı” eliyle yapılırken, medya ve iletişim kanallarıyla doğrudan algı oluşturulmaktadır.

“Bu olup bitenler de hiç mi gerçeklik yok?” diyenleriniz olacaktır.

Elbette vardır, her dönemde yalan, husumet, hesaplaşma içine doğrular karıştırılarak yapılır.

Ve, halkın kafası böyle böyle bulanık hal alır.

Bunu gören, hisseden halk devlete, kurumlarına ve siyasete güven duygusunu benzer sebeplerle yitirir.

Aydın özelinde yaşananlar siyasete güvensizliğin “Tuzu biberi” olmuştur.

Dün Çerçioğlu hakkında türlü türlü iddialarda bulunan, yargıya intikal eden dosyaları üzerinden suçlayanlar, imar rantı için Adalet Sarayı ve Şehir Hastanelerinin yerlerinin belirlenmesinin gecikmesi konusunda Çerçioğlu’nu suçlayanlar, Çerçioğlu parti değiştirince iddialarını, söylediklerini bir anda unuttular.

Hatta bununla yetinmeyerek Parti olarak kafileler halinde Sarı Binaya koştular ve orayı adeta “Türbeye” dönüştürdüler.

İl içinden ve il dışından yapılan ziyaretleri ibretle izliyoruz.

Partililerin toplu olarak yaptıkları ziyaretlerinde nezaketten, edepten yoksun bir tarzda davranış göstermelerine ise anlam vermekte bir hayli zorlandık.

Ama olsun.

Bunca yıldan sonra biraz tatmin olsun arkadaşlar!

Dile kolay İlhami Ortekin ile kazanılan seçimden sonra ahlaksız görülsede 2009’dan beri bu ilk.

Peki, iktidar tarafının yaptığı bunca manipülasyona, bilgi kirliliğine rağmen muhalif belediyelerde işler doğru gidiyor, siyasetçileri de “Pirû Pak mı?”

İşte bunu söylememiz mümkün değil.

Hele, Aydın'ın 2002 yılından beri vekilliğini yapan Bülent Tezcan hakkında Kuşadası Belediyesi ve başka şehirlerdeki belediyelere yerleştirdiği akraba ve yakınlarının varlığından sonra bu hiç mümkün değil.

Halkımız Bülent Tezcan'dan cevap bekliyor ama ondan henüz “Çıt” yok.

Halk için normal olmayan ve “yeğencilik” “Dayı bulmak” diye bilinen “Nepotizm” sanırım önce Bülent Tezcan, sonra da CHP üst yönetimi için normal görülüyor demektir ki, bu sessizlik de bunun işaretidir.

Toparlayacak olursak:

Ülkede bir düzen var bu düzende adalet yok.

Bir siyaset var, içinde halk yok.

Aklı başında olan insanlar olan bitenin farkında ama değiştirecek gücü yok.

Ülkede kurulu, yüzellinin üstünde parti var ama toplumun “İşte bu diyebileceği” ne parti, ne kadro, ne de lider var.

Olanlar ise, siyasete, devlete ve medyaya egemen olan iktidar ve muhalefetin elindeki baskı ve İdeolojik aygıtlarla toplum manipüle edildiği için çekim alanı oluşturamıyorlar.

Siyasete egemen olan iktidar ve iri kıyım muhalefet kendilerinden başka aktör olmadığına, hem kendileri inanıyor hem de halkın bir kısmının inanmasını sağlıyorlar.

Bu tablo karşısında halk şaşkın, çaresiz, yılgın, gönülleri ve zihinleri hayli yorgun.

Temiz siyaset olacağına ihtimal vermiyor.

Sonuç odaklı düşünenleri anlıyorum.

Onlar her iş hemen olsun istiyorlar.

Üzücü olan, süreç odaklı düşünenler de ülkede bir şeylerin değişeceğine ihtimal vermiyorlar.

Peki, çare ve çözüm var mı?

Elbette var.

Çare ve çözüm, süreç odaklı düşünmek, kararlı bir şekilde değişim inancını korumak, muhaliflerin birbirlerine benzer olanların çekim alanı oluşturacak şekilde birlik oluşturmaları, topluma umut vermeleri, halkta biriken öfkeyi yönetme becerisi göstermelidir.

Ben, bunun mümkün olduğuna inanıyorum.

Toplum iktidar ve muhalefet olarak ikiye bölünmüş durumda.

Evet bu doğru.

Ancak, ne muhalefet ne de iktidar yekpare, bütüncül değil.

Onlar da kendi aralarında parçalı durumda.

Kısacası, meselenin çözümü iktidar ve muhalefet bloklarının kibrine boyun eğmeyecek iradeyi ortaya çıkarmaktır.

Bize göre bu mümkündür.