PROF DR RAMAZAN DEMİR / KONUK YAZAR

Anadolu’nun kadim kültürü sene başı eğceleri/ kutlamalarının arı düşünce saf niyetli halk kültürü ile İsa Prygamberin doğumunu birbirinden ayırmayan ya da ayırmak istemeyen peştemallı cahilim çukurlaşmasını kenara bırakarak yeni sene için farklı bir bakış açısıyla yaklaşmak istiyorum. Bu konuda Türklerin “Nardugan” bayramını önce yazdım.
*
Kimine göre “İberik” yarım adası kökenli olduğu eski bir dilek olduğu söylense de bana göre “anonim” olan bir yeni sene “dileğini” paylaşmak istiyorum. 
Yeni seneden bir şeyler istemiyorum, aksini benden bir şeyler almamasını diliyorum ; siz de dileyin. 
*
Yeni sene için dileğim şöyledir:
Soru:
"Gelecek yılın size ne getirmesini istersiniz?"
Cevabım:
"Hiçbir şey!.. Bana hiçbir şey getirmesini istemiyorum. 
Tek istediğim, benden hiçbir şeyi alıp götürmemesidir.
Beni koruyan çatıyı, beni doyuran tabağı, beni ısıtan battaniyeyi, beni aydınlatan ışığı, sevdiklerimin gülümsemesini, hazine değerindeki sağlığımı, geçim kaynağım olan işimi, güzel dostlukları, yarenliği, kucaklaşmaları ve öpücükleri benden alıp götürmesin.
*
Ne hayallerimi, ne de içimde taşıdığım insanların oluşturduğu kalbimin parçalarını benden çalmasın."
*
Bu güzel ve özel dilek aslında genelde ömre dayalı bir varsayımdır. An kadar kısa olan yaşamın nasıl hızlı olduğunu somutu hayal ederek soyuta uygulayarak değer verilir. Yürekten bir dostumun ifadesiyle;

“Zaman koşuyor, koşturuyor…kaderimizi yaşıyoruz…”

Bu ifade beni bir yerden alıp bir başka yere savurdu!