YUNUS YAŞAR / KONUK YAZAR

(Ölümünün 3. Yıldönümünde Özlemle Anarken)
1/
Birisi bir haber uçurmuş; “Neşe Karel öldü!” diyesi!
Daha demin mavi boncuk iki göz surların tepesinde; Neşe Karel’in gözleri
Işık gönderdi uçuş denemesi yapan yavru bir martının kanadında.
Uykusu kaçtı Olimposlu tanrıların
Çıralı'nın ateşi dibine mumdu.
Aşk-ı muhabbet sundu iki dargın kumruya
Ufalandı su, kumun kızgın teninde
Çalkalandı sahil
Akdeniz kıyısız kaldı.
2/
Birisi bir haber uçurmuş, “Neşe Karel öldü!” diyesi!
Daha demin ziyaretinden geldim
Kepez Şevkat Huzurevi dal uykuda
Neşe Abla bir başına masada.
Masanın üstünde “YALNIZ KADIN IRMAĞI” (1)
Önünde cam bir defter
Ucunu tıraşlıyor elmas kalemin.
“Ulan çocuk!” diyor beni görünce, “Yalnızlığımı kaçırdın!”
Öptüm elini. Bir sandalye çekip oturdum kıyısına.
Bir poşet dolusu kitabı koydum önüne. Tek tek çıkardı. Romanları bir ayrı, öyküleri bir ayrı, şiir kitaplarını bir ayrı
koydu. “Fotoğraf Aralığından/Anılar Galerisi”ni açtı önce. “Ulan çocuk! Ben niye yokum bu kitapta?” dedi.
Abla dedim, bu kitaptaki tüm yazar ve şairler 1970-2000 yılları arasında tuttuğum günlükler, anı yazıları ve yüz
yüze yaptığım söyleşilerden oluşuyor.
“Edebiyat Söyleşileri/ Anılar Galerisi 2” ikinci cilt. 2000 yılı sonrası tuttuğum günlükler, anı yazıları ve yüz yüze
yaptığım söyleşiler. Tümü çeşitli gazete ve edebiyat dergilerinde yayımlandı.
Siz kendinizi hazır hissettiğiniz zaman bana bir “Alo!” deyin, iki elim kanda da olsa gelir, sizinle bir nehir söyleşi
yaparım. “Anılar Galerisi 3” sizinle başlar.
Bir ara; “Abla dedim, bütün kitaplarınızı yeniden gözden geçirseniz, tek bir kitapta toplasanız.”
“Benden geçti!” çocuk dedi. “Yorgunum, çok yorgunum!”
“Ben yardımcı olurum” dedim. “Sağ ol” çocuk” dedi. “Halim yok!”
Şiirden, öyküden, edebiyattan.. derken iki saat bir solukta geçivermiş. Müsaade isteyip elini öptüm. Vedalaşıp,
ayrıldık.
3/
Birisi bir haber uçurmuş; “Neşe Karel öldü!” diyesi!
Daha demin, “BİSİKLETLİ GELİN" (2)”, pedal çeviriyordu hayat denilen sahnede. Neşe Abla “Şu Dağlar Ulu
Dağlar”a yüzme dersi” veriyordu. “Boya Kalemleri” sil baştan boyuyordu gökkuşağını.
4/
Birisi bir haber uçurmuş; “Neşe Karel Öldü!” diyesi!
Daha demin bıyıklarıyla duyan, “SOKAK KEDİSİ (3)” eskileri deşerken, “Mutlu Olma Günleri”ni taşırdı “Yorgun
Körfez”e. “Her Şeye Karşın” bir engin denizdi gözleri.
5/
Birisi bir haber uçurmuş; “Neşe Karel öldü!” diyesi!
Daha demin bir rüzgâr, yaprak kopardı Antalya tarihinden.
Şöyleydi özeti:
“1960’lı yılların sonundan başlayarak Antalyalıların en beğendiği, ilk kez güzelliği ile geçmiş kadın Neşe Karel’di.
O zamanki 50 bin nüfuslu Antalya’yı koca bir mahalle gibi düşünürseniz; o mahallelin “Fahriye Ablası” değil de,
“Cennetten yer yüzüne indirilmiş bir hurisi gibiydi.

6/
Birisi bir haber uçurmuş; “Neşe Karel öldü!” diyesi!
Daha demin “Bu günkü Endüstri Meslek Lisesi, o günkü adıyla Erkek Sanat Okulu le, İnönü Kız Meslek Okulu
arasında uzanan caddede güzel mi güzel, sarışın mı sarışın, mavi gözlü mü mavi gözlü, tatlı mı tatlı bir kadın
peydah olur.
Antalya’nın genç erkekleri bu güzel kadını takibe alırlar. Kısa sürede bilgiye ulaşılır. Fısıltı gazetesi ile bu bilgi
bütün kente yayılır. Bu güzel kadın her gün İnönü Kız Sanat Okulu’na karşı gidiyordur.
Bu olay Tanrı’nın Antalya’ya güzel bir armağanı olarak algılanır. Sapsarı saçlarını at kuyruğu şeklinde bağlamış,
Akdeniz mavisi gözlü bu kadın caddede ince topuklu ayakkabılarıyla yerleri ezercesine, hiçbir tarafa bakmadan,
mağrur mağrur yürürken, ayakkabılarının altındaki asvalt adeta güzel bir kadını üzerinde taşımanın verdiği
sevinçle eriyip gitmektedir.
Zaten eskiden beri güzele düşkün olan Antalya erkeklerin, bu kadını önlerindeki caddeden her geçişinde
ciğerlerinin yağı erimektedir.
1960’lı yıllarda koskoca bir köyü andıran Antalya’da aslında herkes birbirini tanırken, böyle güzel bir kadını
hayatlarında ilk kez görüyorlardı. Herkes birbirine soruyordu:
Kimdi bu güzel kadın?
Kimin nesiydi?
Nereden Gelmişti?
Bekâr mıydı?
Bu soruların cevabı kısa sürede bulunur. Adı Neşe Karel’dir. 23 yaşındadır ve işin kötü yanı evli olmasıdır.
Ankara’dan eşinin görevi gereği Antalya’ya gelmişler ve Erkek Sanat Okulu civarında bir eve yerleşmişlerdir. Bu
bilgi Antalya genç bekârlarının ve genç oğlu olan annelerin bütün umutlarını söndürmüştür.
Buna rağmen Neşe Karel’in Antalya’nın en güzel kadını olduğu kanısında yediden yetmişe Antalya’da herkes
hemfikirdir.
Delikanlılar yıllar boyu onu hayranlıkla izlemeyi sürdürürler.
7/
Birisi bir haber uçurmuş; “Neşe Karel Öldü!” diyesi!
Daha demin, esnaf dükkânlarının caddeye bakan camlı tarafına içerdeki müşteri dışarıdan gelen bakışlardan
rahatsız olmasın diye bir tül perde astılar. Tül perde gerisinden Neşe Karel’in geçtiğini fark edenler hemen kapıya
koşarak uzun uzun ve büyük bir hayranlıkla arkasından bakmaktan boyunları tutulmuş..
Bu gün bile Antalya’da dolaşırken o günleri yaşamın boynu eğri Antalyalı bir erkeğe rastlarsanız bilin ki bu durum
Neşe Karel’den kaynaklanmaktadır.
Bir eğri boyunlu Antalyalılar bu gün de olsa Antalya’nın en güzel kadını olan Neşe Karel’i hâlâ o günkü aynı
heyecan ve aşkla sevmektedirler.
Neşe Karel, Antalya tarihine geçmiş bir hakikatidir”
8/
Birisi bir haber uçurmuş; ”Neşe Kerel öldü!” diyesi!
Daha demin, beyaz bir güvercinin kanadında sonsuzluğa uçuyordu.
“Güle güle PEMBE ENTARİLİ KADIN” dedim.
Suat Ağbi’ye (hayat arkadaşı), Saffet Uysal’a (TRT prodüktörü- öykü yazarı), Duran Yılmaz’a (öykü yazarı), Celal
Hafifbilek’e (romancı), Metin Demirtaş’a (şair), Hasan Şişli’ye (şair), Abdullah Şanal’a (şair-yazar, bağışlasınlar
beni adını anımsayamadığım diğer dostlara selam söyle.
Maç bitti Abla.
Ben de uzatmaları oynuyorum.
Çelik korse belimde. Kardeşin Hasibe'nin desteğiyle kalkıp oturabiliyorum. Uzun süreli ayakta kalmamam
gerekiyor. Hele yolculuk hiç..
Düdük ne zaman çalarsa.
Bana da yer ayır takımda..
3-4 Ağustos 2023
NOT:

1- Yalnız Kadın Irmağı, Neşe Karel’in kitabı , Akdeniz yay, 1990/
2- Bisikletli Gelin, Neşe Karel’in kitabı Akdeniz Yay, 1992/
3- Sokak Kedisi, Neşe Karel’in kitabı, Akdeniz yay, 1992
4- Pembe Entarili Kadın, Neşe Karel'in kitabı
5-6-7. bölümdeki ve tırnak içine alınmış yazılar Hüseyin Çimrin’den alınmıştır. Arşivindeki Neşe Karel dosyasından.