ALYA ŞAHİN / KONUK YAZAR

Gerçek dostluk, bir tarafın sürekli haklı çıktığı, diğer tarafın ise susarak var olmaya çalıştığı bir ilişki değildir.

Hayatımız boyunca pek çok insanla yollarımız kesişir. Kimiyle dost olur, kimiyle yol yürür, kimiyle aynı hayalleri paylaşırız. Ancak zaman geçtikçe anlarız ki herkes dostluğun ne demek olduğunu aynı şekilde bilmiyor.

Bazı ilişkiler vardır; adı dostluktur ama içinde eşitlik yoktur. Bir taraf her zaman haklıdır, her zaman doğruyu bildiğini düşünür. Diğer taraf ise dostluk bozulmasın diye susar, alttan alır, kendini anlatmaktan vazgeçer. Zamanla kendi düşüncelerini ifade etmekten çekinir, karşı tarafın kırılmaması için kendi kırgınlıklarını içine gömer.

Peki, bunun adı gerçekten dostluk mudur?

Bir insanın her zaman haklı görünmeye çalıştığı, karşısındakinin fikirlerini değersizleştirdiği, sürekli kendi doğrularını kabul ettirmeye uğraştığı bir ilişkide dostluktan söz edilebilir mi?

Dostluk, birinin diğerine üstünlük kurduğu bir güç gösterisi değildir. Dostluk; karşılıklı anlayış, saygı, hoşgörü ve güven üzerine inşa edilir. Bir tarafın sürekli kendisini savunmak zorunda kaldığı, diğer tarafın ise kendi davranışlarını sorgulamaya hiç yanaşmadığı bir ilişki, zamanla dostluk olmaktan çıkar ve psikolojik bir baskıya dönüşür.

Üstelik en acısı, bu baskının bazen sevgi, fedakârlık ve dostluk adı altında yapılmasıdır.

"Ben senin iyiliğini düşünüyorum", "Sen yanlış anlıyorsun" cümleleriyle karşı tarafın duygularını yok saymak, onun düşüncelerini bastırmak, her tartışmada kendisini suçlu hissetmesini sağlamak bir dostluk biçimi değildir.

Unutulmamalıdır ki insan, dostunun yanında kendisini sürekli açıklamak, savunmak ve ispatlamak zorunda kalmamalıdır.

Gerçek dost, gerektiğinde özür dilemeyi bilir. Haksız olduğunda bunu kabul edebilir. Karşısındakinin farklı düşünmesine tahammül gösterir. Çünkü bilir ki dostlukta farklı fikirler düşmanlık değil, insan olmanın doğal bir sonucudur.

Dostlukta mesele kimin kazandığı değil, ilişkinin nasıl korunduğudur.

Her anlaşmazlıkta bir tarafın galip, diğer tarafın mağlup ilan edildiği bir yerde samimiyet zamanla tükenir. Sürekli haklı çıkmaya çalışanlar belki tartışmaları kazanır ama bir gün yanlarında kendilerini gerçekten anlayan hiç kimsenin kalmadığını fark edebilirler.

Kimse dostluk adına kişiliğinden, düşüncelerinden, onurundan ve özgürlüğünden vazgeçmek zorunda değildir. Dostluk, bir insanı kendine benzetmek değil, farklılıklarıyla kabul edebilmektir.

Benim için gerçek dostluk; haklı olmayı değil, hak vermeyi de bilmektir. Konuşurken susturmak değil, dinlerken anlamaya çalışmaktır. Üstünlük kurmak değil, yan yana durabilmektir.

Ve belki de en önemlisi şudur:

Bir dostluğu ayakta tutmak için sürekli bir tarafın susması, diğer tarafın konuşması gerekiyorsa orada dostluk değil, tek taraflı bir hâkimiyet vardır.

Çünkü dostluk, birinin gölgesinde yaşamak değil, aynı güneşin altında eşitçe yürüyebilmektir.

Unutmayalım; gerçek dostlukta kimse sürekli haklı olmak zorunda değildir. Ama herkes birbirine karşı saygılı olmak zorundadır.