HASAN EKİN KURUCUK / KONUK YAZAR

Sitenin bakkalının kızı Ece, ilkokula yeni başladı.
Akşamları EBA üzerinden uzaktan eğitim ile ders yapmaya çalışıyorlar.

EBA, yoğunluğu kaldıramadığında erişim sorunları yaşatıyor.
Üstelik yaşanan bu sorunlar, eğitimden sorumlu yetkililer tarafından "yoğun ilginin olumlu bir göstergesi" olarak sunuluyordu.
Bu mantığa göre mesela, yapılan köprülerden biri trafik yoğunluğunu kaldıramayıp çökse, köprüye rağbet yüksek diye sevinmemiz gerekir!

Neyse...

Ece bağlantı kursun, kurabilirse mikrofonu, kamerayı ve hoparlörü işletim sistemine tanıtsın, tanıtabilirse oturuma katılsın, katılabilirse ders dinlesin...

Zaten kızcağız bunları yapabiliyor olsa ilkokulun birinci sınıfını okumasına gerek yok, doğrudan ortaokuldan başlatalım!

Alışverişe gittiğimde beni başkalarına tanıtırken mesleğimi “bilgisayarcı, programcı, bilgisayar şeycisi, teknik bilgisayarcı” gibi birbirinden yaratıcı isimlerle tanımlamaya çalışan anneciğiyle babacığının, o platformu kendi başlarına çalıştıramayacaklarını anladım.

Oturup platformu aktif hâle getirmeye çalıştım fakat güç bela buldukları bilgisayarda donanım sürücüleri bile kurulu değildi. Yani bilgisayar kendi mikrofonunu, hoparlörünü, ekran kartını ve diğer aygıtlarını henüz tanımıyordu...

Çocuk bilgisayara bakıyor,
Annesi ve babası bana bakıyor...
Suratlarında o vahşi umut ifadesi... Sanki bir yere dokunduğumda her şeyi pıt diye olduracakmışım gibi bir heves... Onları kurtaracağımdan tam anlamıyla eminler ama olumsuz bir cevap verirsem büyük bir hayal kırıklığı yaşayacakları da belli...

Oturdum sürücüleri internetten bulup indirdim ve kurdum, sonra EBA'yı kurdum, derken platformu 1 saat içinde hazır hale getirdim...

Bu arada evimdeki bilgisayara bir monitör bağlamayı neredeyse bir senedir üşengeçlikten erteliyorum, öylesine angarya bir iş...

Önce Ece'ye, sonra annesine, sonra babasına oturumu açmayı, mikrofon, hoparlör ve kamerayı kullanmayı teker teker anlattım.

Ben yalnızca birine anlatmamın, sonra onun da diğerlerine anlatmasının daha uygun olacağını söyledim ama onlar benden dinlemeyi ve her birine teker teker anlatmamı tercih ettiler. Nedenini bilemiyorum...

Ece'nin annesi not tutuyor, babası Ece'nin anlayıp anlamadığını kontrol ediyor, Ece de en iyi ihtimalle önündeki süt mısırdan arta kalan konsantrasyonunun hepsini beni dinlemek için kullanıyor.

Sonunda bağlandılar ve Ece'nin derse katılışını şenliklerle kutladık. Bana soda bile ikram ettiler!

...

Az evvel yine bakkala gittim.
Ece'yi, tombul yanakları arasında duran alt dudağı, üst dudağına nazaran belirgin bir şekilde önde, gözleri buğulu ve etli kollarını önüne kavuşturmuş halde beklerken gördüm.

Kızının bu protest tavrını üzerine alan annesi, yüksek, bezgin ama kararlı bir sesle elinden bir şey gelmeyeceğini kızına yalvar yakar anlatmaya çalışıyordu ki beni gördü.

Beni görür görmez yüzü ışıdı... Hani şu Japon çizgi filmlerinde olduğu gibi, arka planında yıldızlar uçuştu. Vallahi de gördüm.

Onların bir şey söylemesini beklemeden, “Ne oldu, Ece?” dedim.
Bir cevap verdi ama kaprisle yanaklarını şişirerek verdiğinden anlayamadım.
Annesi kızının mırıltısını Türkçeye çevirdi: Meğer EBA'ya bağlanamıyorlarmış...

Baktım, çalışmaması için bir sebep yok...
Aradım taradım, her şey düzgün çalışıyor!

Yirmi iki senelik bir beyaz yakalı bilgisayar mühendisi olarak bundan önce türlü dengesiz patron ve yöneticilerin baskısı altında bile üretkenliğimi ve yaratıcılığımı koruyabilmiş olmama rağmen, Ece'nin ve annesinin iman ve güven dolu bekleyişlerinin baskısı altında stresten sorunu tespit etmekte zorlanıyorum... Çıldıracağım!

Sonunda aklıma geldi, kontrol ettim...

Meğer öğretmenlerinin gönderdiği videolar ve büyük boyutlu ders içerikleri yüzünden internet kotaları tükenmiş...

Ece'nin derse katılıp katılamayacağı, dönüp dolaşıp ailesinin bütçesinin karşılayabildiği internet tarifesine ve operatörün o tarife için belirlediği fiyat politikasına bağlıydı...

E EBA'sının kotası...!