MÜJGAN AKBÜLBÜL ÇELİK / KONUK YAZAR

Bir kez daha, koskoca bir mezun ordusunu daha uğurladık hayatın o hırçın kollarına... Keşke hepsinin gözlerinde aynı saf sevinci görebilseydim. Ama biliyorum; kimi çocukluk hayalinin peşinden gidip isteyerek bitirdi bu yolu, kimi ailesinin çizdiği rotada yürüdü sessizce. Çoğunun heybelerinde ise ne yazık ki sadece "istediği yere yerleşememiş olmanın" o buruk kabullenişi vardı.
Dile kolay; dört yıl boyunca çekilen onca zahmet, ailelerin yemeyip yedirdiği, içmeyip içirdiği o büyük maddi ve manevi fedakarlıklar... Ve nihayet o pelerinler havaya fırlatıldığında, tören alanının neşeli gürültüsünü bıçak gibi kesen, son yirmi yılın o hiç değişmeyen, o en tanıdık, en can yakıcı sorusu fısıldanıyor kulaklarımıza:
"Hocam, şimdi ne yapacağız? Bizim ne olacak halimiz?"
Eğer okulunu dereceyle bitirdiysen, geleceğe dair cılız da olsa bir umut ışığı yanar içinde. Ya da ne acıdır ki; hayatın o ayrıcalıklı, torpilli yollarından yürüyenlerden biriysen, arkanda sırtını dayayabileceğin bol miktarda "amca, dayı, hala, teyze" gücü varsa, geleceğe dair endişelerin yarı yarıya azalıverir.
Peki ya tüm bu "ayrıcalıklardan" yoksan, sadece kendi emeğinle var olmaya çalışıyorsan? İşte o zaman vay haline...
O zaman, eğer şansın yaver gitmiş ve cebine bir yabancı dil koyabilmişsen, gözün hemen sınırların ötesine kayar. "Ver elini yurt dışı" dersin. Aslında bu parlak bir seçenek de değildir çoğunlukla; düpedüz bir çaresizliktir. Bu cennet ülkede hakkıyla bir iş bulup, emeğinin karşılığı olan bir maaşla insanca yaşayabilse insan, ne diye terk etsin doğup büyüdüğü toprakları? Ne diye yaban ellerde, ne yaparsa yapsın "ikinci sınıf vatandaş" olarak yaşamanın ağırlığını omuzlarında taşısın?
Giden her gencimi görüyorum; ilk aylarda, belki ilk birkaç yılda hepsi heyecanlı, hepsi hedeflerine kilitlenmiş birer ok gibi. Ama sonra... Sonra o amansız özlem sızmaya başlıyor yüreklerine. Aile özlemi, memleket kokusu, çocukluk arkadaşları... Hatta inanır mısınız, bu ülkenin o yorucu kaosunu bile özler insan. Yabancı diyarların o soğuk, o kusursuz düzeni batar bir süre sonra, can yakır.
İçimdeki tüm bu fırtınalarla, yüreğimde derin bir iç çekişle uğurluyorum onları. Ve her yıl olduğu gibi, dualarıma yine o iflah olmaz umudu katıyorum: "Bir sonraki mezuniyete kadar... Ne olur bir şeyler değişsin artık."
36. Mezunlarım... Kalbimin titreyen yaprakları... Yolunuz, bahtınız, ufkunuz açık olsun. ‎ ‎