Yazarlar yazıları

 Kaç yıldır saymayı bıraktığımız bir zaman diliminin içindeyiz. Yokuş aşağı son sürat inen bir otobüsün içindeymişiz gibi... Sürücü gaza basıyor, zorlukla frene asılıyor; keskin virajlar dönülüyor, tehlikeli sollamalar...

 Her gün yeni bir haber…Bir dolandırıcılık.Bir yolsuzluk.Bir hırsızlık.Bir güvenin daha yerle bir oluşu…Eskiden böyle haberleri duyunca şaşırırdık. Şimdi sadece iç geçiriyoruz. Çünkü artık bizi asıl yaralayan olayların...

 Geçen gün bir kafede arkadaşımı beklerken, dış mekânda oturan birini izledim. Önünde dünyanın en pahalı kahvelerinden biri, masada son model bir telefon, hemen yanında da lüks bir arabanın anahtarı vardı. Görüntü kusursuzdu.Derken...

 Geçtiğimiz günlerde Kristen Butler’ın “Comfort Zone” (Konfor Alanı) kitabı geçti elime. Kitabın satırlarında gezinirken ve psikolojideki bu "konfor tuzağı" üzerine biraz daha okuma yaparken, yazılan her şeyin aslında tam da...

 Beş yüz yıl önce Sebastian Brant bir gemi çizmişti. O gemide deliler vardı; ama aslında anlatılan aklını kaybetmiş insanlar değil, aklını kullanmayı reddedenlerdi.Bugün o gemi yeniden limandan ayrılsa, yolcularını bulmakta zorlanmazdı.Kaptan...

 Bir kez daha, koskoca bir mezun ordusunu daha uğurladık hayatın o hırçın kollarına... Keşke hepsinin gözlerinde aynı saf sevinci görebilseydim. Ama biliyorum; kimi çocukluk hayalinin peşinden gidip isteyerek bitirdi bu yolu, kimi ailesinin...

Geride bıraktığımız o dört günlük bayramı düşünün... Televizyon ekranlarını her açtığımızda karşılaştığımız o ağır, karamsar ve insanı derinden yaralayan konuşmaları... Bayramın o kendine has neşesi yerine, yokluktan...

 Bu sabah erkenden, sanki hâlâ o eski telaşlara uyanacakmışım gibi açtım gözlerimi. Çünkü bayram… Ama içimdeki o çocuksu heyecan, yerini kocaman bir sessizliğe bırakalı çok oldu. Babamın gidişiyle, neredeyse dört yıl,geçen...

 İnsan, sadece nefes alan, tüketen ve rüzgâr ne yönden eserse oraya savrulan bir varlık değildir. Bizi biz yapan; hayallerimiz, umutlarımız, haksızlığa karşı içimizde büyüttüğümüz o itiraz duygusu ve en önemlisi düşüncelerimizi...

 İnsanın çocukluk fotoğraflarına bakarken burnunun direğini sızlatan o his, sadece geçen zamana değil, o zamanların "sahiciliğine" duyulan özlemdir aslında. Eskiden dostluklar; bir bardak çayın buğusunda, mahalle arasındaki bir yürüyüşte...

Eksik Bir Pazarın Görkemli Mirası: Anneler Günümüz kutlu olsun…Bugün takvimler o malum günü işaret ediyor. Kimileri için çiçek kokulu bir telaş, benim içinse sessizliğin en yüksek sesle bağırdığı o derin boşluk... İlk kez bir...

Bugün üniversitelerimizin kapısından içeri girdiğinizde, tabelalarda sıralanan isimlerin önündeki o pırıltılı ünvanlar sizi yanıltmasın. Profesörler, doçentler, doktorlar... Kağıt üzerinde hepsi aynı ağırlığa sahip gibi görünse...

Korku, insanoğlunun en ilkel savunma mekanizmasıdır derler. Ancak bugün geldiğimiz noktada korku, bizi hayatta tutan bir kalkandan ziyade, hareket alanımızı daraltan görünmez bir kafese dönüşmüş durumda. Peki, bu duygu gerçekten doğuştan...

Dünyaya gözlerini yeni açmış bir bebeğin ellerine bakın. Yumuk yumuk, tertemiz ve günahsız... Her insan eşit doğar; çıplak, saf ve bir parça sevgiye muhtaç. O an ne nefreti bilir o eller, ne de bir cana kıymayı. Peki, ne olur da o masum...

Dünya sahnesinde iki tür ayak izi vardır. Biri, geçtiği yerdeki çiçekleri ezdiğini fark etmeyecek kadar hafif ve umursamaz; diğeri ise bastığı toprağın sızısını kendi kalbinde hissedip adımlarını parmak uçlarında atanların izidir....

Her sabah gözlerimizi sadece yeni bir güne değil, ucu bucağı görünmeyen bir kaygı denizine açıyoruz. Eskiden "Bugün ne giysem?" ya da "Akşama ne pişirsem?" olan o basit sorular, yerini çoktan "Acaba bugün neye, ne kadar zam gelecek?" korkusuna...

Bir kız çocuğu olarak gelirsin dünyaya…Daha gözlerini açtığın anda sana ait olmayan kuralların içine doğarsın.“Böyle otur”, “şöyle konuş”, “ayıp olur”, “yakışmaz”…Sevgiyle yoğrulmuş ama kalıplarla şekillendirilmiş...

Bayram geliyor…Eskisi gibi mi? Hayır.Takvimde aynı günler, aynı telaşlar…Ama içimizde bir eksiklik var, adı konulamayan bir boşluk.Eskiden bayram, annemin mutfağında başlardı.Tencere kapaklarının sesi, evin içini saran kokular…Babamın...

Bazen bir insanın adı geçer ve bir toplumun içi aynı anda sızlar. Çünkü bazı insanlar yalnızca bir meslek sahibi değildir; onlar bir ülkenin hafızasıdır, düşünme biçimidir, vicdanıdır. İşte böyle insanları düşündüğümüzde,...

 İlgisiz ailelerin gölgesinde büyüyen, sevgiyi azar işitmeden öğrenemeyen çocuklar var bu ülkede. “Senden bir şey olmaz” cümlesiyle büyütülen, daha çocukken umutsuz vaka ilan edilen gençler var. Sevgi yerine eleştiri, rehberlik...

Hayatımın üniversite yılları dahil önemli bir bölümü Almanya’da geçti. Mezun olduğumda idealist, ülkesini seven bir babanın evladı olarak bize öğretilen tek bir şey vardı: “Bilgini al, ama memleketine dön.” Biz Türkiye’ye dönmek...

 Çocukluğumuzdaki Ramazanlar ne muhteşemdi…Bayramdan bayrama alınan giysilerimiz vardı; rugan ayakkabılarımız, “iki bayram giymelik” diye özenle saklanan. Arife günleri dört gözle beklenirdi. Evlerde pişiler kızarır, sini sini...

 Koltuk…Bir insanı yükseltmez.Ama zayıf olanı mutlaka ele verir.Bugün memleketin en ağır yükü ekonomik krizler değil, dış tehditler değil.En ağır yük; emaneti sahiplik sanan zihniyet.Bir zamanlar “hizmet” diye çıkılan yollar,...

 Bugün etrafımıza baktığımızda ekonomik krizden ahlaki çöküşe, yoksulluktan açgözlülüğe, dini değerlerin istismarından aile yapısının zayıflamasına kadar pek çok sorunla karşı karşıyayız. Tecavüz, taciz, çocuk istismarı,...