Yazarlar yazıları

Korku, insanoğlunun en ilkel savunma mekanizmasıdır derler. Ancak bugün geldiğimiz noktada korku, bizi hayatta tutan bir kalkandan ziyade, hareket alanımızı daraltan görünmez bir kafese dönüşmüş durumda. Peki, bu duygu gerçekten doğuştan...

Dünyaya gözlerini yeni açmış bir bebeğin ellerine bakın. Yumuk yumuk, tertemiz ve günahsız... Her insan eşit doğar; çıplak, saf ve bir parça sevgiye muhtaç. O an ne nefreti bilir o eller, ne de bir cana kıymayı. Peki, ne olur da o masum...

Dünya sahnesinde iki tür ayak izi vardır. Biri, geçtiği yerdeki çiçekleri ezdiğini fark etmeyecek kadar hafif ve umursamaz; diğeri ise bastığı toprağın sızısını kendi kalbinde hissedip adımlarını parmak uçlarında atanların izidir....

Her sabah gözlerimizi sadece yeni bir güne değil, ucu bucağı görünmeyen bir kaygı denizine açıyoruz. Eskiden "Bugün ne giysem?" ya da "Akşama ne pişirsem?" olan o basit sorular, yerini çoktan "Acaba bugün neye, ne kadar zam gelecek?" korkusuna...

Bir kız çocuğu olarak gelirsin dünyaya…Daha gözlerini açtığın anda sana ait olmayan kuralların içine doğarsın.“Böyle otur”, “şöyle konuş”, “ayıp olur”, “yakışmaz”…Sevgiyle yoğrulmuş ama kalıplarla şekillendirilmiş...

Bayram geliyor…Eskisi gibi mi? Hayır.Takvimde aynı günler, aynı telaşlar…Ama içimizde bir eksiklik var, adı konulamayan bir boşluk.Eskiden bayram, annemin mutfağında başlardı.Tencere kapaklarının sesi, evin içini saran kokular…Babamın...

Bazen bir insanın adı geçer ve bir toplumun içi aynı anda sızlar. Çünkü bazı insanlar yalnızca bir meslek sahibi değildir; onlar bir ülkenin hafızasıdır, düşünme biçimidir, vicdanıdır. İşte böyle insanları düşündüğümüzde,...

 İlgisiz ailelerin gölgesinde büyüyen, sevgiyi azar işitmeden öğrenemeyen çocuklar var bu ülkede. “Senden bir şey olmaz” cümlesiyle büyütülen, daha çocukken umutsuz vaka ilan edilen gençler var. Sevgi yerine eleştiri, rehberlik...

Hayatımın üniversite yılları dahil önemli bir bölümü Almanya’da geçti. Mezun olduğumda idealist, ülkesini seven bir babanın evladı olarak bize öğretilen tek bir şey vardı: “Bilgini al, ama memleketine dön.” Biz Türkiye’ye dönmek...

 Çocukluğumuzdaki Ramazanlar ne muhteşemdi…Bayramdan bayrama alınan giysilerimiz vardı; rugan ayakkabılarımız, “iki bayram giymelik” diye özenle saklanan. Arife günleri dört gözle beklenirdi. Evlerde pişiler kızarır, sini sini...

 Koltuk…Bir insanı yükseltmez.Ama zayıf olanı mutlaka ele verir.Bugün memleketin en ağır yükü ekonomik krizler değil, dış tehditler değil.En ağır yük; emaneti sahiplik sanan zihniyet.Bir zamanlar “hizmet” diye çıkılan yollar,...

 Bugün etrafımıza baktığımızda ekonomik krizden ahlaki çöküşe, yoksulluktan açgözlülüğe, dini değerlerin istismarından aile yapısının zayıflamasına kadar pek çok sorunla karşı karşıyayız. Tecavüz, taciz, çocuk istismarı,...

"Deniz İBİŞLER gibi gençlerin anısına.."Bugün gençler neden bu kadar mutsuz, neden bu kadar yalnız ve neden bu kadar çaresiz? Bu soruyu artık “ergenliktir geçer” diye geçiştiremeyiz. Çünkü yaşananlar bireysel bir bunalım değil,...

 Dokuz yaşındayken, dünya ikiye ayrıldı.Bir tarafında tanıdık kokular, sesler, anneannenin elleri vardı; diğer tarafında ise adı Almanya olan, dili sert, havası yabancı bir ülke.Göç, kardeşinin hastalığı yüzünden olmuştu....

 İnsan hayatının değersizleştiği hissi, bir anda ortaya çıkmadı. Bu, yıllardır biriken ihmalin, yanlış önceliklerin ve görmezden gelinen sorunların sonucudur. Özellikle gençler arasında artan şiddet, sadece bireysel öfkenin değil;...

Bazen durup düşünmek gerekir: Hayat gerçekten geçti mi, yoksa biz mi öyle hissettik?Çünkü çoğu zaman mesele geç kalmak değil, fark etmektir. Ve güzel olan şu ki; fark ettiğimiz an, her şey yeniden başlayabilir.Evet, hepimiz hayatı biraz...

 İnsan, yolculuğuna önce kendinden başlamalı. Kendini tanımadan, kendini sevmeyi öğrenmeden; başkasını anlamak yalnızca bir niyet olarak kalır. Çünkü insan, kendine verdiği değer kadarını sunabilir hayata. Kendi iç sesini duymayan,...

Mütevazılık, para biriktirmek değil; insan biriktirmektir. Alçakgönüllülük, sahip olduklarını sergilemekte değil, paylaşabilmekte anlam bulur. Görgüsüzce yaşanan bir bolluk, sessizce çekilen bir yokluğun yanında hiçbir değer taşımaz....

 Üç yıl arayla hayatımın iki temel direğini kaybettim: önce babamı, bu yıl annemi. İnsan bazı kayıpları “ölüm” kelimesiyle tarif edemez; çünkü giden sadece bir beden değil, bir düzen, bir anlam, bir sığınaktır. Benim için...

 Çoğu zaman sebep büyük değildir.Bir cümle eksik kalmıştır, bir ton yanlış anlaşılmıştır, bir beklenti karşılıksız kalmıştır.Ama sorun genelde yaşanan olay değil, üzerine konuşulmamasıdır.Eşler küser; çünkü aynı...

 Bazen durup geriye baktığımızda, fark etmeden kaçırdığımız anlar içimizi yakar. O anlar artık geri gelmez; sadece bir iç çekiş, bir “keşke” bırakır ardında. Keşkeler sessizdir ama ağırdır. Söylenmeyen sözlerin, ertelenen...

Öğrenciler Sordular Almanya da yaşam nasıldır diye:Gösteriş yoktur, taklit ya da özenti yoktur. Mütevazilik ve alçak gönüllülük vardır. Cebinde parası olsada, işe giderken yemeğini, ya da ekmek arasını evinden götürür. Bizler gibi...