MERAL KILINÇ / KONUK YAZAR

Bana doğmadan önce hiç kimse “Doğar mısın?”diye sormadı. Neyse ki ağlaya ağlaya doğmuş oldum. Belki de “Beni dünyaya neden getirdin, annem?” diye ağlıyordum, her çocuk gibi.

Bana herkes kız çocuğu diyordu; öyle öğrendim kız çocuğu olduğumu. Daima “Yaramazlık yapma, giysilerini kirletme, yemeğini ye, hanım hanım otur, eteğini ört, saçını tara, oyuncaklarını toparla” derken okula başladım. Bu kez de “Derslerine çalış, ödevlerini yap, erken yat” demeye başladılar.

Okula başlamadan önce babam okuma yazma öğretmişti. Çok havalıydı; her şeyi biliyorum sanıyordum.

Yıllar geçti, bir baktım ki üniversite de bitmiş. Bu arada neler mi oldu?

Sevdim, sevildim sandım; meğer aldatılmışım. Borç verdim, ödemediler bile. İyi ve kötü günlerinde yanlarında oldum, onlar yanımda hiç olmadı. Gözyaşlarını sildim, gözyaşımı silen olmadı bile derken büyüdüm.

Artık umursamıyordum beni inciten insanları. “Ne halleri varsa görsünler.” demeye başlamıştım. Evren o kadar yaratıcıydı ki bana hiçbir şey bırakmadan onları da üzdü.

Bugün daha güzelim, daha akıllıyım, daha mutluyum, daha iyiyim, daha duyarlıyım. Kadınca düşünüp kadınca konuşabiliyorum, kadınca bakıyorum artık.

Bu aralar neler mi yapıyorum? Diksiyon çalışıyorum, örgü örüyorum, kitap okuyorum, yemek yapıyorum, kadın derneğimizde gururla çalışıyorum ve çok seviyorum. Dünyayı geziyorum, yeni yerler görüyorum, yeni insanlar tanıyorum; bana da bunlar iyi geliyor.

İyi ki doğmuşum!

Size diksiyon çalıştığım bir tekerlemeyi hediye olarak yazıyorum. Güzel Türkçe konuşmak ve dinlemek bana iyi geliyor.