AHMET DİKİCİ / KONUK YAZAR

Karaman’ın Kökünden Türkçenin Özüne: Türk Dil Bayramı’mız Kutlu Olsun
​Şöyle sokağa çıkıp etrafımıza baktığımızda, duyduğumuz seslerin, okuduğumuz tabelaların ne kadar bize ait olduğunu hiç düşündük mü? Bir milleti ayakta tutan, toprağını vatan yapan en büyük güç dildir. Dil; sadece iki kişinin anlaşması için kullanılan sözcükler yığını değil, bir milletin ruhu, hatırası, sevinci ve bu dünyada var olma sebebidir. Her yıl büyük bir coşkuyla kutladığımız 26 Eylül Türk Dil Bayramı, sıradan bir takvim yaprağı ya da resmi bir anma gününden çok ötedir; bu bayram, kendi özümüze dönüşümüzün, kendi evimizde efendi kalışımızın adıdır.
​Bu bayramın özünde öyle büyük insanlar vardır ki, onları düşündüğümüzde aklımıza doğrudan bizim memleketimiz, Karaman gelir. Tarihin güzel bir cilvesidir ki, Türkçemizin kaderini çizen, onu baş tacı eden üç büyük ulu çınarımız da hep bu topraklardan kök salmıştır: Karamanoğlu Mehmet Bey, Yunus Emre ve Gazi Mustafa Kemal Atatürk. Onları birbirine bağlayan en güzel ortak yan, sadece güzel Türkçemizi konuşmaları değil, hepsinin yolunun Karaman’dan geçiyor olmasıdır. Türkçenin devlet fermanını yazan da, onu en duru pınar olup halkın gönlüne akıtan da, en zor günlerde özüne sahip çıkarak yeniden dirilten de bu toprağın evlatlarıdır.
​Yolun başı, 13 Mayıs 1277'dir. O günlerde sarayda Farsça, ilimde Arapça konuşulur; halk kendi yurdunda yabancı gibi bırakılırdı. İşte bu adaletsizliğe dur demek için Karamanoğlu Mehmet Bey, Karaman’da o ünlü fermanını yayımladı. "Bugünden sonra divanda, dergahta, bargahta, mecliste ve meydanda Türkçeden başka dil konuşulmayacaktır" diyerek milletin sesine ses oldu. Karaman'da her yıl 13 Mayıs'ta yapılan Türk Dil Bayramı kutlamaları, işte bu büyük fermanın ruhunu yaşatmak, Ermenek'teki Balkusan köyünde bulunan türbesi başında dualarla o ateşi yeniden canlandırmak için yapılır.
​O ateş hiç sönmedi; yine Karaman’ın toprağından çıkan o büyük halk ozanı Yunus Emre ile bozkırda sevgi pınarına döndü. Yunus, Karaman’ın suyunu içmiş, o tertemiz Türkçeyle kelimelere can vermiştir; ilahi aşkı söylerken Türkçenin en güzel, en tatlı sesini bu millete armağan etmiştir. Bugün her yıl türbesi başında yapılan anmalar, okunan ilahiler hep o içten Türkçe sevgisiyle okunur.
​Asırlar geçip de Osmanlı’nın son demlerinde saray dili halktan tamamen kopunca, yine Karaman’ın köklerinden beslenen o büyük lider, Gazi Mustafa Kemal Atatürk sahneye çıktı. Hem anne soyu Karaman’dan Rumeli’ye göç eden ailelerden, hem baba soyu Karaman-Aydın yöresinden olan Atatürk, tıpkı Karamanoğlu Mehmet Bey gibi Türkçenin imdadına yetişti. 1932 yılında Türk Dil Kurumu'nu kurarak, "Türk demek Türkçe demektir" diyerek dilimizi yabancı dillerin boyunduruğundan kurtardı. Bugün 26 Eylül'de kutladığımız Türk Dil Bayramı coşkusu, onun açtığı bu aydınlık yolda omuz omuza yürüyenlerin bayramıdır.
​Bugün tüm ulusumuzun kutladığı 26 Eylül Türk Dil Bayramı'nı en içten duygularımızla kutluyoruz. Karaman’ın bu üç evladı; Mehmet Bey’in cesareti, Yunus’un yüreği ve Atatürk’ün ileri görüşü bize bugünün ne kadar değerli olduğunu gösteriyor: Türkçe varsa biz varız, Türkçe varsa bu vatan ayaktadır.
​Bu toprağın hamuruyla yoğrulmuş bu büyük mirasa sahip çıkmak, güzel Türkçemizi en saf haliyle yaşatmak hepimizin boynunun borcudur. Güzel Dilimiz Türkçenin 26 Eylül Türk Dil Bayramı kutlu olsun.