NURİ SEZEN / KONUK YAZAR

Son zamanlarda bir “Osmanlı çocuğuyum” lafı aldı yürüdü. Nedir bu Osmanlı çocukluğu?

Osmanlı İmparatorluğunu bilmeyen duymayan yoktur. Devletin kurucusu Osman beyi biliriz ama; İmparatorluk nedir? Sanırım bunun üzerinde biraz durmak lazım.

Kayı beyi Osman beyin 1299 da kurduğu devlet, bir Türk devletiydi. Türk Oğuz boylarından Kayının konuştuğu dil Türkçe, kültürü, yaşam biçimi geleneksel Türk yaşam biçimi. Selçuklu devletinden icazet alması (Hakimiyet ve yetki belgesi anlamında Davul, Nakkare, Sancak, Tuğ, Kılıç-Kemer, Hil’at verilmesi Osman bey adına hutbe okunması) Beyliğe bağımsız hareket etme yetkisi ve devlet olma yolunun açılması anlamını taşımakta.

Bizans sınırındaki bu küçük beylik, Bizans’a karşı savaşa savaşa büyümüş. Diğer Türk beliklerini de zaman içinde kendi hakimiyeti altına alarak Anadolu’da Türk Birliğini kurmuş ve savaş Meydanlarında her Türkün gururunu okşayan büyük zaferler kazanan kudretli padişahlar yetiştirmiş.

Söğüt, Domaniç dolaylarına yerleşmiş Kayı boyunun Karakeçili olduğu ifade edilen bu küçük beylik, Söğüt ve Domaniç’e sığmamış, Balkanlara oradan da Avrupa’ya yayılmış, Bizans gibi bir İmparatorluğu ortadan kaldırmış üç kıtada hüküm sürmüş.

Toprakları genişlemiş, üç kıtaya yayılmış bir devletin sınırları içinde egemenliği altında farklı dinlerin, farklı ulusların varlığı vazgeçilmez bir durum. Böyle bir yapının herkes Türk gibi yönetilmesi mümkün değil. Herkesi Türk saymak, herkesi Müslüman görmek mümkün değil. İmparatorluk denen çok uluslu çok dinli bir yapı kudretli bir otoritem ile yönetilebilir. Bu tür yönetimlerin ulusçuluk – milliyetçilik yapması da mümkün değil. Git gide yayılan yayılmacı bir devlet anlayışı milliyetçi olamazdı. Ya ne olurdu? Görüldüğü gibi Hanedancı olurdu…

Dünyayı bir yayılma alanı olarak gören Türkler, Çinliler gibi sürekli evinin önünde oturma isteğinde değildi. Cihana hükmetmek, İnsanlığa nizam vermek Tanrı buyruğuydu. Yeryüzüne bu görevle gönderildiğine inanırdı Türkler. Gök Tanrı böyle istiyordu. Bu inanç vardı atalarımızda. Osman beyin kurduğu bu devlet bu ülkülerden uzak kalamazdı. Devleti kuran aile zamanla bir hanedanlığa dönüştü. Hanedanlığın varlığı devletin varlığı sayıldı. Bu varlığı yaşatmak için oğul babayı, baba oğlu ve bir sürü masum bebeği öldürebildi.

Gelelim İmparatorluğa: Geniş bir coğrafyaya yayılan imparatorluk, içinde farklı dinler farklı etnik yapılar farklı kültürler mevcuttu. Karmaşık bu yapıyı ayakta tutmak, yönetmek ulus devlet anlayışı ile mümkün değildi. Ulusun dilini, kültürünü, geleceğini bir kenara bırakmak gerekiyordu. Nitekim öyle oldu. Pragmatik düşüncelerle, hatta ikbal kaygıları ile Türkler yönetim dışı bırakıldı. Ulus varlığını gözeten bir eğitim sistemi bile yoktu. Türlük dilini, ismini, kılığını kıyafetini bile koruyamaz oldu. Zamanla milli tarih, milli kültür, millî ülkü gözetmeyen hatta dışlayan devşirmelerin yönettiği, planlar yaptığı Türksüz bir devlet ortaya çıktı. Yani tanımladığımız gibi bir imparatorluk. Gün geldi zorla alınan yerler zorla terkedildi. İmparatorluklar güç ve kudretle ayakta kalabilirdi, farklı milletler fırsat kollardı. Geri kalmışlık, cehalet, ihanet imparatorluğu çatırdatırken kurtuluş çareleri arandı. Büyük zaferler yaşatan imparatorluk biz Türkleri utandıran hezimetler de yaşattı. En sonunda İşgal kuvvetlerinin emri altında bir sultanlık, işgalciler tarafından parça parça paylaşılmış vatan denen bir toprak kaldı yanımızda.

Türk kanı ve zekasıyla kurulan bir imparatorluk yıkılmış kurtarma işi yine Türk Milletine kalmıştı.

Kaybedilen toprakların bir kısmından düşmanlar atıldı ama; üzerimizde bir karabulut gibi duran geri kalmışlık, cehalet, hurafenin yenilmesi, maddi manevi kalkınmanın sağlanması gerekiyordu. Bu bir çeşit Türk Milletinin kendine gelmesi, kendine dönmesi demekti. “Unutulmuş medeni vasıflarımızın ortaya çıkması” için çalışmalar gerekiyordu. Dilde, yazıda, ülküde hatta mimaride (neo klasik Mimariye dönüş gibi) İmin rehberliğinde kendimize dönmemiz gerekiyordu.

Kendine hizmetin dışında kime hizmet ettiğini bilmeyen bir hanedanlık, Kurulduğu topraklara 600 sene doğru dürüst çivi çakmadan asker topladı vergi aldı. İtiraz eden Türkmenlerin kellelerini aldı. Bu kellelerle kuyular doldurdu. Devşirme cenneti oldu Osmanlı. Bu hanedanlık geride kaldı. Cumhuriyetle birlikte yeni hedef, ileriye ileriye gitmekti. Varlığını Türk varlığına feda eden yeni neslin bir engeli vardı: İmparatorluk bakiyeleri bir türlü Cumhuriyeti anlamak istemediler. Türk Çocukları için Cumhuriyet, halkın adam yerine konması, Türklüğün onuruydu.

Ünlü Osmanlı Tarihçisi Halil İnalcık diyor ki; İmparatorluğu ayakta tutabilmek için gelin hepimiz Osmanlıyız diyelim, Osmanlıcılıkta birleşelim. dediğimiz zaman bu birlikteliğe hayır diyenler; Mustafa Kemal ulusuna Kullarım yerine “Büyük Türk Milleti!” diye hitap edince hepsi “biz Osmanlıyız, biz Osmanlı çocuklarıyız!” demeye başladılar.

ASLINDA BU SLOGAN “Biz Osmanlıyız, Osmanlı Çocuğuyuz” diyenler, Biz Türk’üz! diyemeyenlerin sloganı oldu!

Türklük zorla olunacak bir şey değil ki!