IŞIK YARGIN / KONUK YAZAR

“Denizde balık kokusu, döşemelerde tahta kurusu…”
Nazım’ın dizeleri hâlâ kulaklarımızda.

Bu dizelerin üzerinden çok uzun zaman geçti.

Türkiye değişti…
Şehirler büyüdü.
Köyler sessizleşti.
Trenlerin yerini hızlı yollar, mektupların yerini mesajlar, mahalle sohbetlerinin yerini ekranlar aldı.

Ama değişmeyen bir şey var:

İnsan…

Yıllar önce bu köşede Anadolu’yu dolaşırken karşılaştığım insanları yazmıştım.
Öğretmenleri…
Valileri…
Köylüleri…
Gençleri…
Çocukları…

Bugün yeniden yollara çıksam yine aynı insanları ararım.

Çünkü memleketi ayakta tutan ne binalardır ne yollar…

İnsandır.

Bugün artık başka manzaralar görüyorum.

Bir köy okulunda çocuklara kodlama öğreten genç bir öğretmen…

Deprem bölgesinde hiçbir karşılık beklemeden çalışan gönüllüler…

Ürettiğini internet üzerinden dünyaya satan kadın girişimciler…

Toprağını terk etmeyip akıllı tarımla yeniden umut eken çiftçiler…

Meslek liselerinde hayal kuran gençler…

Yapay zekâyı korkuyla değil, fırsat olarak gören öğrenciler…

Ve bütün ekonomik zorluklara rağmen gülümsemeyi unutmayan insanlar…

Türkiye’nin gerçek serveti bunlardır.

Bugün artık şehirleri yüksek binalarıyla değil, yetiştirdiği insanlarla ölçmek gerekiyor.

Çünkü gelecek; betonla değil, bilgiyle kuruluyor.

Teknoloji hayatımıza hız kattı.

Ama insanın yüreğini büyütmedi.

Sosyal medya bizi birbirimize bağladı.

Fakat çoğu zaman birbirimizi dinlemeyi unutturdu.

Belki de bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey,
yeniden birbirimizin hikâyesini dinleyebilmek.

Çünkü her insan bir memlekettir.

Her hayat bir romandır.

Ve her umut, bu ülkenin yarınına bırakılmış sessiz bir imzadır.

Ben hâlâ Anadolu’ya inanıyorum.

Çünkü bu ülkenin en büyük zenginliği doğal kaynakları değil, iyi insanlarıdır.

Bugün de yarın da Türkiye’yi değiştirecek olanlar; makam sahipleri değil, sorumluluk alan insanlardır.

Tıpkı yıllar önce tanıdığım insanlar gibi…
Bugün artık memleketimin insan manzaralarını yalnızca gördüğüm için değil, geleceği birlikte inşa etmeye çalıştığımız için yazıyorum. Çünkü bir ülkenin gerçek kalkınması, teknolojiyi kullanan değil; insanını geliştiren toplumların eseridir. 
Ve biliyorum ki; memleket hala güzel insanların omuzlarında yükseliyor.