OYA BOYSAN / KONUK YAZAR

Doğa ve hayvan sevgisinin insan ruhunu besleyen bir özelliği vardır .Hayvanlara merhameti ve sevgisi olanların hayata bakış açısının da farklı olduğuna inanırım.

Ülkemizin her bölgesi ayrı güzeldir.Doğu Anadolu bölgesi hava şartlarından sert olması ile birlikte doğası çok güzel ,toprakları verimli ,insanları sıcakkanlıdır.Kırsal bölgelerinde hayvancılık önemli bir geçim kaynağıdır.

Yaşadığımız doğu ilinde sert geçen kışın ardından baharın gelişi çok daha muhteşem olurdu.Bir bahar ayıydı ağaçlar çiçek açmış evimizin yakınındaki tarlada gelincikler baharı müjdeliyor içimizde tarifsiz güzel hisler uyanıyordu.Huzurevinde yönetim kurulumuzun toplantısı için bir araya gelmiştik görevliler yeni bir yaşlının getirildiğini söylediler fakat etrafta bir telaş vardı yaşlı teyze ben koyun Tüccarıyım burada kalamam benim çiftliğim ,hayvanlarım var beni evime götürün diye bağırıyordu.Tekerlekli sandalyedeki Ayşe ninenin uzun boylu ve güçlü bir kadın olduğu belliydi.Yanına yaklaşınca gözlerinin görmediğini fark ettik.Birden ellerimi tuttu beni evine götür ne olur ben koyun tüccarıyım sana da çocuklarına da bakarım dedi hepimiz donup kalmıştık.İki kişilik odasına yerleştirdiler oda arkadaşının yaşı Ayşe nineye göre çok gençti fakat Demans hastasıydı zaman zaman hiç susmadan konuşur zaman zaman da içine döner derin bir sessizliğe dalardı.

Koyun tüccarı Ayşe nine gözleri görmediği gibi yürüyemiyor sürekli yatıyordu uzun boyu,kara gözleri ,çatık kaşlar ile eskiden çok güzel bir kadın olduğu belliydi.Yavaş yavaş huzurevi ortamına alışmıştı ama her ziyaretine gittiğimde ellerimi tutup beni de evine götür ne olur diye yalvarması beni çaresiz bırakıyordu, verdiğim hiçbir cevap ona yeterli gelmiyordu.Zamanında koyun tüccarı olduğu doğruydu.Yatakta sıkıldığı için konuşmayı seviyordu hayatı boyunca yanında çalışan hizmetlilere emir vermeye alıştığı için oda arkadaşına da emirler yağdırıyor bu yüzden sık sık tartışıyorlardı.Çok sert mizacı yüzüne yansımıştı belki de hayat mücadelesi onu bu noktaya getirmişti.Ona koyun tüccarı Ayşe nine diye hitap etmemize çok mutlu oluyordu.Bir bugün neden kaşların hep çatık Ayşe nine diye sordum anlatayım Oya kızım dedi.Küçük bir kasabada yaşayan anne babasının tek çocuğuymuş o yıllarda koyun ticareti yapan babası işlerine yardım edecek bir erkek evladı olmadığı için Ayşe nineyi erkek gibi yetiştirmiş.Koyun sürüsünün her şeyi ile Ayşe nine ilgilenirmiş onun evlatları gibiymiş sürüdeki her bir hayvan,onlara ayrı bir sevgisi varmış.Uzun boylu karakaşlı bu güzel kız bir kurban bayramı öncesi kurbanlık satışı için şehire ben gideceğim demiş önce babası dahil herkes olmaz kız kısmı yapamaz demişler ama inat eden Ayşe nine kamyonlara koyunlar yükleyip yola çıkmış.Şehirde kurban pazarı için ayrılan yere yerleşmişler satışlar başlamış kurbanlık almak için gelen birisi seslenmiş “ne kadar bu kurbanlıklar”Ayşe nine bu delikanlıyı gördüğünde dili tutulmuş cevap verememiş tarif edemediği duygular içine girmiş.Kimdir ne yapar  nerelidir bilmeden bu genç adam çekip gitmiş.

Kurbanlıklar satılmış Kasabaya dönme vakti gelmiş ve dönmüşler.Bu gidiş onun koyun tüccarı Ayşe adını almasına ama kalbini de şehirde bırakmasına sebep olmuş.Onunla evlenmek isteyen çok kişi varmış çünkü hem güzel hem zengin bir tüccarmış ama Ayşe nine evlenmez her yıl aynı pazara gider beklermiş belki gelir diye.

Aradan yıllar geçer koyun tüccarı Ayşe nine yaşlanır üstelik hastalanır gözlerini kaybeder hayatında çok mücadele veren bu güçlü kadın ailesinin ve sahip çıkan bir yakınının olmayışı nedeniyle huzurevine getirilir.
Onunla sohbet etmek güzeldi hep ellerimi tutarak konuşurdu bir gelse oya kızım gözlerim görür belki ayağa kalkarım değil mi derdi.

“Beni evine götür sana da çocuklarına da bakarım ben koyun tüccarıyım “ Ayşe nine bu sözleri her defasında tekrarladı çaresiz cevap vermeye çalışırdım çünkü bilirdim o büyük aile özlemini.Ayşe nine huzurevinde çok kalamadı yaklaşık bir yıl sonra vefat etti.Koyun tüccarı Ayşe nine bu dünyadan öylesine gelip geçmedi yıllar önce bir kadın olarak çok şeyle mücadele etti ,çatıştı ama başardı.Kadınların güçlü olduklarını her işi yapabileceklerini kanıtladı.Bir tek kalbine yenik düştü belki de yenik düşmek istedi belki de beklemeyi sevdi.Ne zaman mücadeleci güçlü bir kadın görsem ya da duysam Ayşe nine gelir aklıma bu dünyadan bir koyun tüccarı Ayşe iz bıraktığını bilmeden geldi geçti.

İz bırakanlardan olmamız dileğiyle.

Hoşça kalın Dostça kalın