OYA BOYSAN / KONUK YAZAR

Duygularımız değil midir bizi yöneten öfke ,kin,sevgi ,merhamet hangisini beslersek o öne çıkar.Aşkın tanımını sorsak 15 yaşındaki ayrı,35 yaşındaki ayrı ,75 yaşındaki ayrı tanımlar.Yaşadıklarımız mı yoksa yaşayamadıklarımız mı aşkın tanımını belirler.
Huzurevinde mutluluk … Emine nine Karadenizin çalışkan ,cabbar ,neşeli kadınlarındandı.Eşiyle mutlu geçen evliliğinde beş çocuk sahibi olmuşlardı eşini kaybettikten sonra oğullarında kalmaya başlamış fakat gelinleri ile problem yaşayınca istemeyerekte olsa huzurevine yerleştirmişlerdi.Fahri dede huzurevinin bakımlı,yakışıklı ,en sosyal dedesiydi onun hikayesi de pek çoğuyla aynıydı.
Huzurevi dernek yönetim kurulu’ndaki arkadaşlarımızla yaşlıları hayata bağlayacak biraz olsun sıkıntılarından kurtaracak etkinlikler düzenliyorduk.Doğa ortamında piknikler ,yakın yerlere geziler onlara hem büyük moral oluyor yüzleri gülüyor hem de birbirleriyle bu etkinliklerde daha iyi iletişim kurabiliyorlardı .Bu gezilerimizden birinde Emine nine ile Fahri dede yemek yerken koyu bir sohbete dalmaları dikkat çekmişti ,sonrasında onları huzur evinin bahçesinde sık sık sohbet ederken görmeye başladık.Huzurevinin arkasında büyük bir bahçe ve Seralar vardı bu seralarda yetiştirilen Sebzeler huzurevinin mutfağında kullanılıyordu .Emine nine ve Fahri dede sık sık bahçede yürüyüş yapıyorlardı.Bir gün evimizin penceresinden bahçeyi seyrederken ikisini elele gördüğümde önce çok şaşırmıştım.Artık ikisinin yakınlığı çok dikkat çekmeye başlamıştı çok mutlu ,neşeli görünüyorlar dı aynı zamanda da bizi görünce yüzlerinde bir mahcubiyet hissi oluyordu.
Yönetim kurulu toplantımızda Emine nine ve Fahri dedenin yakınlıkları dikkat çektiği için onlarla konuşmaya karar verdik Oya hanım Emine nine ile iyi anlaşıyorsun sen onunla konuş gerçekleri öğren dediler.Kendinden çok büyük birine nasıl sorulurdu bunlar onu incitmeden nasıl öğrenebilirdim işim zordu açıkçası.Ertesi gün  Emine nine hadi serayı birlikte gezelim hem de biraz sohbet ederiz dedim çok keyiflendi yürümeye başladık.Ben söze nasıl başlayacağımı düşünürken Emine nine “Oya kızım Fahri benimle evlenmek istiyor ben de istiyorum ama çok utanıyorum beni yanlış anlamayın biz birbirimize aşık olduk hayatımızın son günlerini beraber geçirmek istiyoruz ne olur beni kınamayın” dedi. Çok değişik duygular hissediyordum insan bu yaşta aşık olabilir miydi ya da evlilikten beklentileri neydi aklımda deli sorularla boğuşurken ,bir cevap vermem gerekiyordu.Emine nine çok güzel haber çok mutlu oldum sizin için ne yapmamı istersin dedim.Gene beklemediğim cevap gelmişti Emine nine kına gecesi ve düğün istiyordu üstelik(hiç gelinlik giymediği için) utanarak ben gelinlik giymek istiyorum dedi.Fahri dede de utana sıkıla arkadaşlarımıza evlenmek istediğini söylemişti.
Huzur evinin büyük bir toplantı salonu vardı nişan ,düğün gibi organizasyonlar için kiralanıyor ve huzurevinde geliri olmayanların ücretleri buradan karşılanıyordu.salonumuz kına gecesi için hazırlandı süslendi müzik dahil tüm ritüelleri ile Emine’nine ve fahri dedenin kınaları yakıldı .Ertesi gün düğün hazırlıkları yapıldı fahri dedeye damatlık çok yakışmıştı Emine nineye hayali olan gelinliği giydirdik çok mutlu görünüyor bir yandan da fısır fısır konuşan diğer yaşlılara sıkılarak bakıyordu.Nikahlarını şehrin valisi kıydı  yönetim kurulu arkadaşlarımız ile hediye bilezikler de takıldı. Düğün çok keyifli geçmişti diğer yaşlılara da moral olmuştu.Gelin ve damat odası da süslenerek hazırlamıştı.
Hepimiz değişik bir duygu Selin’e kapılmıştık ikinci bahar mıydı onlarınki kaçıncı bahardı acaba ama önemli olan iki yaşlı insanın mutluluklarını sebep olmaktı 20 yıl değilde daha dün gibi bu yaşadıklarım ben de saklı kalmasın dedim onlar bu yaşta bile olsa erdi muradına biz çıkalım kerevetine…
Hoşça kalın Dostça kalın.