GÜRSEL KAYA / DÖNÜŞÜM

Beni leylekler getirmiş olamaz anne. Her şeyinle ve her şeyimle sen'im ben. Leylekler getirseydi eğer, uçardım şimdiye kadar. Uçamayışım bu yüzden.

Beni leylekler getirmiş olamaz anne. Hüzünlerim, sevinçlerim; zayıf ve kuvvetli yönlerim, aynı sen be anne. Leylekler nasıl üzülür, nasıl sevinir bilmem ki! Yaz kış üşümelerim, sıklıkla hasta oluşlarım ve çakala çukala, ite uğursuza karşı adam gibi dimdik duruşlarım, hep sen be anne..

Dört çocukla tek başına nasıl baş ettin; bir yanda köyün ağır tarla tapan işleri. Bir yanda gurbetteki erini beklemek, zifiri karanlık gecelerde pencere kenarlarında.. Nasıl bir şey anne? Nasıl yaşadın, nasıl yaşlandın be anne.. Farkedebildin mi yaşadığını, başkalarını düşünmekten? Sen leyleklerden daha güçlü, daha kutsalsın. Sen leyleklerden daha yükseklerde ve daha uzun uçtun, hayatın boyunca..

Beni leylekler getirmiş olamaz anne. Leylekler ki senin kadar dertli, senin kadar sevecen, senin kadar evcil olamazlar hiçbir zaman.. Ve senin kadar kadirşinas.. Elimin tuzu yok derdin hep. Kime iyilik yaptıysam, kötülük gördüm ondan derdin. Ben tıpkı sen'im anne, sen.. Elimden yiyenler, ayağımdan ısırıyor şimdi. Benim de elimin tuzu yok hiç. Ama olsun; hiç bırakmadım iyilik yapmayı ömrüm boyunca. Hep düşkünün, hep düşenin ve zayıfın yanında oldum. Tıpkı senin gibi, Hâlîk bilsin diyerek... Belki de sana olan sonsuz sevgim, sana olan bitmez tükenmez tutkum bu yüzden. Senin çektiklerini çekiyorum. Dünyanın, insanların nasıl nankör, nasıl acımasız, nasıl duygusuz ve duyarsız, nasıl iki yüzlü oluşlarını çekmek zorunda kalıyorum. Dayanamasam da bazen her ne kadar, çekiyorum işte. Sen de çektin yıllarca, en yakınındakilerden en uzağındakilere kadar, hep çektin..

Kalbin, o sevgi dolu kalbin nasıl dayandı be anne bunca çileye.. Leyleklerin kalbi dayanabilir miydi acaba? Ha sahi leyleklerin kalbi var mı anne? Senin kalbin gibi yumuşak, hassas, her şeyi ve herkesi içine sığdırabilen bir kalpleri var mı acaba hıı? Yoktur değil mi, yoktur kesinlikle..

Senin kalbin dünyanın en sıcak, en hassas, en büyük kalbiydi. Herkes için çarpan, her şey için çırpınan.. Ama bir gece aniden yoruldu be anne; yıllarca herkes için çarpmaktan yoruldu.. Ve bir gece ansızın duruverdi işte.. Benim için bütün saatler durdu o gece. İşte ben o gece anladım, beynimdeki bütün tellerin koptuğunu..

Bu kez o kadar yükseğe ve aniden uçup gittin ki.. İşte ben o gece anladım, beni leyleklerin getirmediğini..

Sahi, getirmedi değil mi anne?