EŞREF URAL / JOURNAL-KONUK YAZAR

2011 seçimlerinin hemen öncesiydi.. Her ne kadar CHP’de son bir senedir Kılıçdaroğlu dönemi yaşanıyor olsa da, Antalya listesini eski genel başkan Deniz Baykal’ın yapacağı aşikardı. Bu satırların yazarı garip de haddini bilmeyerek aday adayı olmuş ve pek doğal olarak listenin son sırasına bile adını yazdıramamıştı. Ama gerek seçim sürecinde ve gerekse seçimlerden sonraki yıllarda hep Deniz Baykal’ın Antalya ekibinde aktif rol aldım. Galiba o günlerde şöyle düşünüyordum; Deniz Bey bir komplo neticesinde indirildi, parti tabanı bu haksızlığa razı olmayacaktır ve uygun bir zamanda yeniden Deniz Baykal genel başkanlığa dönecektir! (Siyaset böyle bir şeydir, gündüz vakti en olmayacak rüyayı görürsün ve sonra da o rüyanın gerçek olduğuna, olacağına inanırsın!).

2011’den 2014 sonbaharına kadar, yani tam dört sene, Baykal’ın kurmaylarından birisi olarak onunla çok sık görüştüm, bütün siyasi gezilerine katıldım. Ve elbette onu daha yakından tanıma imkanım oldu bu süreçte. 2014’e geldiğimizde fark ettim ki, hayır, Deniz Bey’in ajandasında tekrar genel başkan olmak gibi bir şey yok! O sadece Antalya milletvekili olmak istiyor ve bizleri, salt bu amaçla etrafında tutuyor! O günlerde bunu fark ettiğimde yaşadığım acıyı ve öfkeyi anlatamam! Çok açık ki kullanılmıştım. Öyle ya, madem ki tekrar genel başkanlık iddian yok, madem ki savaşmaya niyetin yok, niye ordu topluyorsun? (Aynı yılın sonbaharında partiden istifa etmemdeki en büyük etken sanırım budur).

Her neyse, hepsi geldi ve geçti. Lakin, şimdilerde CHP kulislerine baktığımda görüyorum ki, benim geçen yıllarda yaptığım hataları yapmaya meyyal politikacılar hâlâ mevcut. Yani bazı CHP’li dostlarım, eski genel başkan Kemal Kılıçdaroğlu’nun “bir şekilde” partinin başına geri döneceğini ve bu sayede partide yeniden etkin olacaklarına inanıyorlar. Her ne kadar içlerinde bazıları, 2020 yılının yaz sıcağında bir Ak Parti kurşunuyla yere düştüğümde beni linç edip öldürmek için büyük çaba harcamış olsalar da, ben yine de, eski dostluğumuzun hatırına, onlara kendi tecrübelerimden hareketle bazı nasihatlerde bulunmak isterim. Umarım bana olan anlamsız öfkeleri dinmiştir ve önerilerimi dikkate alırlar.

Meramımı yekten söyleyeyim ki, Kemal Kılıçdaroğlu “meselesi” 2023 yılının Mayıs ayında çözülmüştür ve kapanmıştır. Sayfayı ne İmamoğlu, ne Özgür Özel ne de bir başkası kapatmıştır, bu karar tarihin hükmüdür! Çünkü 2023 Mayıs’ında sadece bir seçim yapılmadı, Cumhuriyetin kaderi, hem de 100. yıldönümünde, bu millete oylatıldı. Sonuçlar ilan edildiği gün bu millet Kılıoçdaroğlu ile vedalaştı.

“Efendim seçimden sonra yapılan kurultayda delegeler satın alındı, hukuksuzluk yapıldı, şu oldu, bu oldu, yoksa Kemal Bey o kongreyi alacaktı….” Bir sürü mazeret, bir sürü avuntu. O kurultayda para konuşmuş mudur? Yüzde doksan dokuz evet. Hem de epey para konuşmuştur. Ama Kılıçdaroğlu delegeye dağıtılan rüşvet nedeniyle kaybetmedi, 2023 seçimlerinde kazanamayacağını bile bile, adaylığının büyük bir risk olduğunu bile bile adaylığını dayattığı için yenildi! Toplumun mahkum ettiği bir siyasi aktörü parti kongresinde diriltemezsiniz, bu bütün sosyal bilimlere aykırı ve beyhude bir beklenti olur.

Kemal Kılıçdaroğlu ister mahkeme kararıyla, isterse de yapılacak bir kurultayda tekrar partisinin başına geçsin, yine de genel başkanlık yapamaz. Sebebini yukarıda açıkladım. Ve işin daha da vahim yanı, Kemal Bey’den medet uman siyasi aktörler de kaybeder! CHP içinde mevcut genel merkez kadrolarına muhalif olup Kılıçdaroğlu ile aynı fotoğraf karesinde boy gösteren dostlarıma ve “eski dostlarıma” diyeceğim tek cümle şudur; tamam, genel merkeze muhalif olabilirsiniz, bu anlaşılır bir tutumdur siyasette, ama bu mücadeleyi kendiniz kendi gücünüzle verin. Yeni bir lider bulun, parti içinde yeni bir kadro hareketi başlatın, ne yaparsanız yapın. Ama bu harekete Kemal Kılıçdaroğlu’nu asla karıştırmayın.

Çünkü tecrübe ile sabit, toplumun kalbinden silinen hiçbir siyasi aktör tekrar lider olamıyor.