EŞREF URAL / JOURNAL-KONUK YAZAR

Evet, bu Doğu coğrafyası çok canımızı sıkıyor yirminci yüzyıllarda. Evet, Doğu’nun bu muhteşem umursamazlığı, durgunluğu, aymazlığı, miskinliği, akıp giden zamanı insafsızca ıskalaması canımızı acıtıyor. Ve fakat, heyhat! Bu “Doğu coğrafyası” değil midir büyük Alman filozof … Geathe’ye ömrünün son deminde Farsça öğretip “divan” yazdıran? Bu “Doğu toprakları” değil midir Mevlana’yı kıyamete dek yaşatacak olan Mesnevi’yi yazdıran?

Biliyorum, “Doğu” dediğimizde pek çoğumuzun midesi ekşiyor, yüzü düşüyor, kalbi sıkışıyor. Ama öte yandan, binlerce yıldan bu yana ve hâlâ, adına şiir denilen o büyülü tanrıça bu topraklarda gezinmeye devam ediyor. İşte elimde yine, içinde çok güzel şiirlerin ve dizelerin yer aldığı bir şiir kitabı tutuyorum. Kitabın adı “insanlar aşklar ve gölgeler”. Şairi Kuzey Zengin. Kitap bu yılın Temmuz ayında yayımlanmış, yani fırından yeni çıkmış, dumanı üstünde denilebilir. 

Kuzey Zengin genç bir şair ve bu kitap onun son yirmi yıl içinde yazdığı şiirlerden oluşuyor.  Ve şair, bu kitabında, başta babası olmak üzere, hayatına giren, kader yolculuğunda karşısına çıkan, birlikte yolculuk yaptığı her bir insana bir anlamda borcunu ödüyor, onlara şükranlarını sunuyor, ne güzel!  Bu insanların kiminin sadece adı, kiminin fotoğrafı, kiminin de bir anısı var kitabın sayfalarında.

Şair çoklukla kendisinden, kendi düşlerinden, acılarından, sevdalarından, sevinçlerinden söz ediyor ki, bu çok doğaldır. Çünkü Kuzey Zengin bu eserine aldığı şiirleri çok genç yaşlarda kaleme almıştır ve genç bir şairin nehirler gibi coşkun düşleri, hayalleri, umutları vardır. Çünkü aşktan söz açan insan, halâ gelecekten umudu olan insandır.

Ve işte tam da bu nedenle;

“istesem, çok istesem

Denize dalga

Martı kanatlarına

Su olabilir miyim?”

Diye soruyor dizelerinde.

Bir başka şiirinde ise şu güzel dizeler çıkıyor karşımıza;

“zamanın yoluna çıkıp

Heeyy, dursana biraz! Diyebilir miyiz?

Yakılır mı güneş?”

Şeklinde haykırıyor. O denli iyimser ve umutludur ki, belki de güneşi yakabileceğine inanıyor.

Ama yine de en çok aşk’tan söz ediyor Kuzey Zengin. Belli ki aşk’a çok daha derin, çok daha efsunlu ve paha biçilmez anlamlar yüklüyor kalbinde. Belli ki aşk’ı bütün paslı ve kilitli kapıları açabilen tek anahtar olarak görüyor. O kadar öyle ki, neredeyse içinde “aşk” kelimesi geçmeyen bir şiiri yok.

“Mevsim sonbahardır

Yapraklar ayrılık

Aşktır hüzne kendini yatıran

Uyku bitene

Ve gül açana dek beklemek”.

Bir başka şiirinde yine aşk’tan giriyor söze, aşka dair konuşuyor:

“Güzelliği kendinden önce gelen bir kadından

Anladım

Aşk iki kişilik bir bekleyişmiş”.

Ve bir sonraki sayfada, şu sarsıcı dizeler karşılıyor sizi:

“insanda gölgedir aşk

Ki bu yüzden

Giyilemez

Bir başkası tarafından”.

Genç şair Kuzey Zengin’in “İnsanlar Aşklar Ve Gölgeler” adlı bu güzel şiir kitabını sevgiyle ve beğenerek okudum. Okuru bol olsun. Yeni şiirlerini sabırsızlıkla beliyorum.