IŞIK YARGIN / KONUK YAZAR

“Değerli Antalya Sonhaber.com okurları, merhaba. Bugün bu köşede, sizlerle ilk kez buluşmanın heyecanını yaşıyorum. Bugün takvimler 8 Mart 2026’yı gösterirken, dünyayı daha yaşanabilir kılan benim kahramanıma hep 34 yaşında kalacak 5 Mart 2026 günü bir iş kazasında hayatını kaybeden bir 'usta'ya, Abide Çimenkaya’ya ayırmak istedim.

Bizler genellikle 8 Mart’larda büyük kürsülerden, sloganlardan ve ideallerden bahsederiz; ancak ben bugün, dağ yollarında kendi imkanlarıyla hayatın düğümlerini çözen, direksiyonunda hem rızkını hem de evlatlarının geleceğini taşıyan, ismiyle müsemma gerçek bir 'abideyi' anlatmak istiyorum. O, haber bültenlerine bir kaza mağduru olarak yansıdı belki ama aslında o, Anadolu’nun nasırlı elleriyle, ustalığını birleştiren, tüm kadınların vefasıyla anılmayı hak eden bir örnek kadındı.”

Evet, Bu yıl 8 Mart’ı bir kadına adıyorum.

Bir köyde yaşayan
Ama hayatın ortasında
Dağ gibi duran
Bir kadına.

Abide Çimenkaya’ya.

Emekle yoğrulmuş tüm kadınların o silinmez izini birlikte analım.

Ben bu köyde yaşıyorum. Abide’yi tanıyorum.

Abide, erkek işi denilen işlerin içinde yardımcı değil ustaydı.

Orman köylerinin zorlu yollarında teçhizatlı pickupıyla çoğu zaman tek başına yola çıkardı.

Yolda kalan TIR’lara, iş makinelerine yetişirdi.

Bazı insanlar vardır
İşlerini keyifle, aşkla yaparlar

Abide de onlardan biriydi.

Çamurda.
Orman yolunda.
Gece gündüz demeden.

İşlerin yeniden devam etmesini sağlayan
o kadındı.

Sessizce.

Gösterişsizce.

Ama ustalıkla.

Abide Tarımda da vardı.

Besicilikte de

Besihanesinde süt sağımında da vardı

Hayvanlarının doğumunda da

Traktörünün arkasında su tankeri ile zeytinliklere su taşınmasında da

O vardı.

Ve Abide
Sadece bununla da sınırlı değildi.

O aynı zamanda
Üç çocuğunun annesiydi.

En büyük hayali
Çocuklarının iyi eğitim almasıydı.

Bu yüzden onları
Isparta’da gururla okutuyordu.

Ya herkese açık olan sofrasına ne denmeliydi.

Evlerinin altındaki lastik atölyesine kim uğrarsa uğrasın

Çay içmeden,

Bir lokma yemeden gidemezdi.

O, emeğiyle,

Cesaretiyle,

Koca yüreğiyle,

Anadolu kadınıydı.

Sofrasında Emek vardı

Hayat vardı

Abide, bugün aramızda değil

Ben Işık Yargın, 8 Mart 2026 Dünya Kadınlar Günümü Abide Çimenkaya’ya adıyorum.

Çünkü

Bazı kadınlar

Sadece yaşadıkları yere değil,

Hayata iz bırakır.

ABİDE, O, emeğin,

Kadın ustalığının,

Anneliğin,

Eş olmanın,

Anıtı gibiydi.

Ardında bıraktığı "iz"

Zamanın ötesine taşınmalı ve “dijital dünyaya” kaydedilmeliydi.

Çünkü HAK ETTİ.

Eminim ki, kadınlar olarak, seni "ustalığında" sadece bir kaza kurbanı olarak değil; hayatın her alanında dimdik duran, isminin hakkını vererek ölümsüzleşen bir anıt kadın olarak anacağız.

Senin gibi mücadeleci,

Güçlü,

Ebediyete göç eden Cumhuriyet kadınları ile birlikte

Huzur içinde uyu Abide.

İyi ki seni tanıdım.