HALİL ERDEM / KONUK YAZAR

Yine koruyamadık. yine öldürüldü kadınlarımız ve de çocuklarımız. Kadınlarına ve çocuklarına sahip
çıkamayan bir toplum ne uygar ne çağdaş ne de gelişmiştir. Haftalardır yardım isteyen ana Fatma Nur
Çelik ile kızı İkra ve aynı ismi taşıyan Öğretmen Fatma Nur Çelik’in ölümü ülke gündeminde ve sosyal
medyada sadece bir gün yer aldı. Çünkü diğer taraftan diğer çocuk ve kadın katilleri füze yarışındaydı.
Dikkatler hemen oraya çevrildi.
Oysa “Kadın insan biz insanoğluyuz” diyen Neşet Ertaş’ın bilgece lafına bir kulak vermek ve kalbin
vicdan terazisinde ölçmek gerekiyordu. Uykularımızın kaçması gerekiyordu…
Bu olumsuz yıkıcı cümleleri uzatmak yerine bir şiirimi paylaşmak istiyorum.

KADINCA

Ablalarım Şerife, Durkadın ve Zühre’ye

Gözleri kuş yuvası kadar derin, mahzun ve ıssız
ağlamayı konuşmak sanarak
öylece geçip gidiyorlar köylerden, kasabalardan
bir kervanla geçer gibi ömrümüzden

Irmak kıyılarında kadınlar bileklerine kollarına
kumaş parçaları bağlar
bağladıklarıyla ırmağın kaderine de bağlanırlar aslında
hohladıkları aynalar kadar buğuludur hayatları
bir yaşamdan sessizce çekip gitmek en büyük gösterileri
kar ve ay karşılıklı söyleşip durur kırık buzdan bir dille
karlı bir ovayı örtünmüş ölülerin önünde kadınlarımız

Kadınlar karanlıkta durdururlar ışıyan kanlarını
bir bakmışsın bu acılardan
kendi o aydınlık sesleriyle çıkarıverirler
günlük güneşlik başlangıçlara

Güneşten daha acı yakar oralarda kar
yanık tenleriyle sevişir esmer çocuklar doğururlar
ve o çocuklar kırıldıkları, acıdıkları yerden adam olurlar

İnsanatlık 2025 Armoni Yay.