EŞREF URAL / JOURNAL-KONUK YAZAR

Ne kadar acımasız, ne kadar gaddarca ve fakat ne denli gerçekçi bir deyimdir bu böyle! Kurtlukta kanun, düşeni yemektir! Müellifi büyük yazarımız Kemal Tahir olduğu rivayet edilir. Gerçekten de Kemal Tahir’in o pek meşhur romanının adı ,”Kurt Kanunu”dur ve İzmir Suikasti bağlamında yaşanan İttihatçı avını konu alır. Bu ifade kitapta aynıyla geçer. İttihatçılar ta gençlik çağlarında “ya devlet başa, ya kuzgun leşe” sloganıyla kendilerini motive ederlerdi. Ve gerçekten de bu slogana uygun bir ömür sürdüler, yarısı kuzgunlara kurban gitti, diğer yarısı da 1923’ten sonra devlete baş oldu.

Kurtlukta kanun düşeni yemektir.

Ve artık modern zamanlarda “kurtluktan” kastedilenin “siyaset” olduğunu hepimiz biliyoruz. Şu halde Kemal Tahir üstadın bu meşhur sözünü, “siyasette kanun düşeni yemektir” diye şerh edebiliriz. Ve gerçekten de şaşmaz kuraldır, siyaset meydanında düşeni acımasızca yerler. Sadece rakipleri değil elbette. En yakınları. En çok güvendikleri. En sevdikleri…

Kurtlukta kanun düşeni yemektir.

1999 seçimlerinde baraj altı kalan Deniz Baykal liderliğindeki CHP, çok değil, üç yıl sonra yapılan seçimlerde Türkiye’nin ikinci büyük partisi oldu. İktidarda ise meclisin üçte ikisini temsil eden güçlü bir Ak Parti grubu vardı ve toplumsal desteği de o günlerde aldığı oydan kesinlikle daha yüksekti. Ve böyle bir süreçte Deniz Baykal, ana muhalefet partisi lideri olarak pozisyon almış bulunuyordu. Ve işin gerçeğini söylemek gerekirse, 2010 yılına kadar da yapabileceği pek bir şey yoktu. Yoktu, çünkü bu zamanlarda Ak Parti’ye olan halk desteği %50 civarında geziyordu.

Ve 2010 yılının Mayıs ayında, küresel istihbarat destekli bir komplo marifetiyle CHP lideri Deniz Baykal, parti içinde tartışmasız en güçlü olduğu bir dönemde, alaşağı edildi. Ve o dakikadan itibaren de, yıllarca beraber yol arkadaşlığı yaptıkları Önder Sav başta olmak üzere, siyasete kazandırdığı, makam verdiği, milletvekili yaptığı insanlar Deniz Baykal’a hücuma geçtiler. Partiyi bir türlü %20’nin üstüne çıkartamayan oydu, faşist bir dil kullanıyordu, Kürtlere düşmandı, Alevileri sevmiyordu, hizipçiydi, geçimsizdi, sürekli laiklikten söz ediyordu, ırkçıydı, MHP’den farkı yoktu….

Ve daha düne kadar parti teşkilatlarında sözünün üstüne söz söylenmeyen Deniz Baykal, düştükten itibaren siyaset kanununun şaşmaz gerçeğiyle yüzleşti ve acımasızca parçalandı.

Kurtlukta kanun düşeni yemektir.

Ve CHP apar topar eski bir bürokratı genel başkan olarak atadı. Ama o nasıl bir tantanalı atamaydı öyle! Nihayet beklenen “mehdi” zuhur etmişti! Zaten kendisi de bizzat Gandi’ye benziyordu! CHP ve Türkiye için artık kötü günler geride kalmıştı.

Ve Kemal Kılıçdaroğlu, neredeyse tam bir “dokunulmazlık” zırhı giydirilerek tam on üç sene CHP’nin başında kaldı. Bu süreçte yapılan bütün seçimlerden ve referandumlardan mağlup çıktı. Hiç kimse onu sorgulamadı. Hiç kimse ona “yeter artık, çekil” demedi, diyemedi. O kadar öyle ki, 2023 seçimlerinde aday olmak istediği zaman bile partisinden hiçbir kimse itiraz etmedi, edemedi.

Ve günün sonunda, hem Cumhurbaşkanlığı seçimini hem de parti genel başkanlığını kaybetti.

Ve nihayet tam on üç sene boyunca aleyhinde tek kelime etmeyen, edemeyen siyaset erbabı, Kılıçdaroğlu düştüğü andan itibaren öfkeyle saldırıya geçtiler. Ne hainliği kaldı ne de gizli Ak Partililiği. Üstelik bu acımasız hücumlar uzaklardan değil, en yakınlarından geliyordu. Düne kadar Kemal Bey’e tek kelime laf söyletmeyen, onu adeta “kutsal bir figür” olarak sunan siyaset cambazları, eski liderlerini acımasızca tekmelemeye ve yumruklamaya başladılar.

Ama bu çok doğaldı, çünkü Kemal Bey düşmüştü!

Kurtlukta kanun, düşeni yemektir!