MÜJGAN AKBÜLBÜL ÇELİK / KONUK YAZAR

Öğrenciler Sordular Almanya da yaşam nasıldır diye:
Gösteriş yoktur, taklit ya da özenti yoktur. Mütevazilik ve alçak gönüllülük vardır. Cebinde parası olsada, işe giderken yemeğini, ya da ekmek arasını evinden götürür. Bizler gibi zırt pırt dışarda yemezler. Kimse ne mesleğiyle ne de parasıyla karşısındakini ezer.

Üniversitelerde makyaj, abartılı giyim, takı tuku göremezsiniz. Kot swet kaban, sırt çantası, spor ayakkabısı bot bitti. Ders aralarında kitap ve dosya kurcalayan gençler vardır. Cep telefonunda selfi çeken üniversite öğrencisi asla bulamazsın. Öğrenci öğrenci gibidir, çalışan da çalışandır. Herkes görevinin bilincindedir. Ne işte ne de derste tleefonlar çıkmaz. Sorumluluklarını bilen dakik kişilerdir. Pardon geç kaldım diye kimse amfiye dalmaz. Herkes zamanında yerini alır.

Üniversiteler gerçek bilim yuvasıdır. Kimse diplomayı alıp kaçayım derdinde değildir. Sadece kendi alanında değil, her çapta gelişim sağlarlar. Saç ektiren, burun yaptıran, dudak şişiren üniversite öğrencisi göremezsin. Abitur yapıp üniversite okuyabilmek büyük ayrıcalık ve bunun farkını toplumda çok net görürsünüz. Hocalar öğrenciler aynı yemekhanede , aynı sıraya girerler, ama asla yüz göz olmazlar. Herkes saygılı bir şekilde yerini ve nasıl konuşması gerektiğini bilir.

En güzeli nedir biliyor musunuz, herkes kendinden sorumludur ve kimse kimseden beklentiye girmez. Yardım isterseniz ederler, istemezsen hamle olmaz, özele bulaşmazlar başka türlü. Ama gavur demeyin, yardım rica edin , yapabilinecekse yaparlar, ya da net olarak ret  ederler. Bana göre dürüstler, çalışkanlar ve yine bana göre ahlaklılar. En azından bizim toplum daki gibi ,iki yüzlü yaşamazlar. Belki onaylamadığınız yaşam şekilleri vardır, ama onu da açık  saçık yaşarlar. Miş mış muşlar yoktur. Neyse odur. Güzel olan da budur. Şeffaf ve net.

Çocuk beşiğe düştüğü andan itibaren bizim ülkedemizde herşey sil baştan değişmeli, biz üniversitelerde geç kalmış olarak bazı alışkanlıkları değiştiremiyoruz artık. Aileler de eğitilmeli. Ülkemi çok seviyorum ve 36 yıldır hayatına dokunduğum öğrencilerimde az da olsa izlerimi bıraktığımı düşünüyorum. Üç senem daha kaldı, ömrüm yeterse, tek duam artık birşeylerin değişmesi