MÜJGAN AKBÜLBÜL ÇELİK / KONUK YAZAR

Her gün yeni bir haber…

Bir dolandırıcılık.

Bir yolsuzluk.

Bir hırsızlık.

Bir güvenin daha yerle bir oluşu…

Eskiden böyle haberleri duyunca şaşırırdık. Şimdi sadece iç geçiriyoruz. Çünkü artık bizi asıl yaralayan olayların kendisi değil; kötülüğün sıradanlaşması.

Atalarımız, “Eğri geminin doğru seferi olmaz.” demiş.

Peki ben başka bir soru sormak istiyorum:

Geminin tamamı mı eğri?

Hayır…

Bu ülke hâlâ dürüst insanların omuzlarında ayakta duruyor. Vergisini günü gününe ödeyen, kimsenin hakkına el uzatmayan, gece başını yastığa koyduğunda vicdanıyla hesaplaşmaktan korkmayan milyonlar var. Ne yazık ki onların sesi, hırsın ve gösterişin gürültüsü içinde duyulmuyor.

İnsanlık tarihi boyunca zenginlik ayıp olmadı.

Ayıp olan, başkasının hakkını kendi servetine dönüştürmekti.

Bir çocuğun açlıktan bir şeker çalmasını elbette savunamayız. Ama orada açlık vardır, çaresizlik vardır. İnsan, suçu kadar acıyı da görür.

Peki ya milyonları olanın milyarları istemesi?

Bir evi olanın onuncusunu…

Bir makamı olanın daha yükseğini…

Bir serveti olanın doymak bilmeyen iştahını…

Bunun adı ihtiyaç değildir.

Bunun adı, insanın kendi vicdanına yenilmesidir.

Çünkü hırsın bir sınırı yoktur.

Vicdanın vardır.

Biz, “Haram lokma boğazdan geçmez.” diyerek büyüdük.

Yerde para bulsak cebimize koymaktan çekindik. “Belki sahibini bulurum, bulamazsam bir hayra vesile olsun.” diye düşündük. Çünkü korkumuz kanundan önce vicdanaydı.

Şimdi ise öyle bir çağın içindeyiz ki…

Dürüst olmak saflık sayılıyor.

Kurnazlık zekâ diye pazarlanıyor.

Haksız kazanç, başarı hikâyesi gibi anlatılıyor.

İşte en büyük yıkım da burada başlıyor.

Çünkü çocuklar, nasihat dinleyerek değil, örnek görerek büyüyor.

Onlara “Doğru olun.” derken, doğru olmayanların alkışlandığını gösteriyoruz.

Sonra da neden güven duygusu kayboldu diye hayıflanıyoruz.

Bir toplumun en büyük serveti altını değildir.

Petrolü değildir.

Gökdelenleri değildir.

Bir toplumun gerçek serveti, birbirine güvenen insanlarıdır.

Güven kaybolduğunda ekonomi de çöker, hukuk da yara alır, aile de sarsılır.

Çünkü güven; görünmeyen ama bütün hayatı ayakta tutan temeldir.

Bugün belki en büyük yoksulluğumuz para değildir.

Vicdandır.

Ve vicdan yoksullaştığında, en zengin kasalar bile insanı fakir bırakır.

Unutmayalım…

Kefenin gerçekten cebi yok.

Ama çocuklarımıza bırakacağımız isim, onların ömür boyu taşıyacağı en ağır mirastır.

Bugün kazandığımız serveti değil, nasıl kazandığımızı hatırlayacaklar.

Çünkü bir ülke, zengin insanların çokluğuyla değil; onurlu insanların varlığıyla büyür.