MÜJGAN AKBÜLBÜL ÇELİK / KONUK YAZAR

Bu sabah erkenden, sanki hâlâ o eski telaşlara uyanacakmışım gibi açtım gözlerimi. Çünkü bayram… Ama içimdeki o çocuksu heyecan, yerini kocaman bir sessizliğe bırakalı çok oldu. Babamın gidişiyle, neredeyse dört yıl,geçen yaz annemin kaybı ile ,bitti o bayramların büyüsü.

Eskiden günler öncesinden başlardı o tatlı koşturmaca. "Kurbanlığı nereden alacağız? Burada mı kesilecek, yoksa yaylaya mı çıkacağız?" soruları havada uçuşurdu. Canım annem, "Ne pişirsem, çocuklara ne ikram etsem?" telaşıyla mutfakta döner dururdu. Hepimiz bir araya toplanır, o büyük, neşeli kalabalığın içinde bayramı kucaklardık. Evin içi kahkahalarla, neşeyle, buram buram tüten yemek kokularıyla dolardı.

Şimdi ise ne baba var başımızda, ne de o evi yuva yapan annemiz… Evlatların yarısı uzaklarda, bir beyin göçünün peşinde, yaban ellerde. Dağıldık, eksildik ve öylece kalakaldık. Eskiden annemlerin, babamların hüzünle kurduğu o cümleyi, şimdi aynaya bakıp kendime söylerken buluyorum: "Nerede kaldı o eski bayramlar..."

Sabahın köründe telefonuma düşen o ruhsuz "bip bip" sesleriyle daha da katmerleniyor yalnızlık. Şahsa özel bile olmayan, bir tuşla yüzlerce kişiye aynı anda gönderilmiş o hazır, kopyala-yapıştır mesajlar… İnsan düşünüyor; bir dostun, bir akrabanın, bir arkadaşın hiç mi hatırı, hiç mi ağırlığı kalmadı bu hayatta? Artık içinde adımın geçmediği, sadece "iletildi" kokan o mesajlara geri dönüş bile yapmıyorum. Çünkü bayramlar çoktan bir Ege kasabasında tatil tadına bürünmüş, dostluklar ise geçiştirilen kuru bir "hello"dan ibaret olmuş.

Özlediğimiz aslında sadece takvimdeki o günler değil; birbirimizin gözünün içine bakarak edilen bayramlaşmalar, elleri öpülen büyükler, bir sofranın etrafında tamamlanan o koca aile.

Evet, yüreğim sızlıyor bu sabah. Gözüm kapıda, kulağım telefonda gerçek bir ses arıyorum. Bulamayınca içimden bir kez daha, bu defa çok daha derin bir ah çekerek mırıldanıyorum:

Gerçekten, nerede o eski bayramlar?