GÜRSEL KAYA / DÖNÜŞÜM

Son günlerde yaptığım uçak yolculuklarında Antalya Havalimanı İç Hatlar Terminali'nde yer alan o küçük ama çok kıymetli kütüphaneye uğramadan geçmez oldum. Uçağınızı beklerken kitap karıştırmak, bilgisayarı açıp haber yazmak ya da sadece birkaç sayfa okumak… Bir havalimanında bundan daha medeni, daha anlamlı bir bekleme biçimi olabilir mi?

Ne var ki son iki ziyaretimde kütüphanenin kapısında bir güvenlik görevlisiyle karşılaşıyorum ve "kütüphane kapalı” yanıtını alıyorum. İşte tam da bu noktada içim burkuluyor ve yine mi diyorum..

Kütüphaneler kilit altında tutulacak yerler değildir. Kitaplar korunması gereken nesneler değil, insanı ve toplumu koruyan canlı  hazinelerdir. “Kitap insanı korur, insan kitabı değil” sözünün altını özellikle çizmek gerekiyor. Kaldı ki böylesi küçük bir alanın kameralarla izlenmesi zaten mümkün.. Ve muhtemelen yapılıyordur da. Bunun ötesinde fiziki bir nöbet ve nöbetçi anlayışı, kütüphanenin ruhuna ne kadar uygun?

Bir havalimanı 24 saat yaşayan bir mekândır. Yolcuların bekleme süreleri bazen saatleri bulur. O süreyi kahve zincirlerinde tüketmek yerine bir kitapla geçirmek isteyenler için bu kütüphane büyük bir kazanımdır. Kültürel bir vitrindir aynı zamanda.

Buradan açık bir çağrıda bulunmak gerekiyor: Fraport TAV Antalya yöneticileri bu uygulamayı yeniden değerlendirmeli. Bu kütüphane haftanın her günü 24 saat açık olmalı. Yolcular internetten yararlanabilmeli, kitaplara ulaşabilmeli, sessiz ve nezih bir ortamda üretmeye devam edebilmelidir.

Çünkü kitaplar ve kütüphane, kilit altında tutulmak için değil, hayata karışmak için vardır.
Ve bir havalimanına en çok yakışan şey, dünyaya açılan kapının yanında bilgiye açılan bir kapının da açık olmasıdır, vesselam...