MÜJGAN AKBÜLBÜL ÇELİK / KONUK YAZAR

İnsanın çocukluk fotoğraflarına bakarken burnunun direğini sızlatan o his, sadece geçen zamana değil, o zamanların "sahiciliğine" duyulan özlemdir aslında. Eskiden dostluklar; bir bardak çayın buğusunda, mahalle arasındaki bir yürüyüşte ya da bir evin salonunda saatlerce süren, bölünmeyen sohbetlerde demlenirdi. Samimiyet, birinin gözünün içine bakarak dinlemekti.

Bugün ise dünya küçüldü ama sanki ruhlar birbirinden uzaklaştı. Sanal dünya büyüdükçe, dostluklarımız da ekranların soğuk camına çarparak "sanalleşmeye" başladı. Artık en büyük acılarımızı bir mesajla geçiştiriyor, en büyük sevinçlerimizi bir "hikaye" paylaşımıyla kutluyoruz. Bayramlar WhatsApp gruplarına hapsoldu, tebrikler emojilerin arkasına saklandı. Hatta ölümü bile ekran kaydırırken öğrenip, bir başsağlığı mesajıyla vicdanımızı rahatlatır olduk. Ziyaretin yerini bildirimler, el sıkışmanın yerini "beğeniler" aldı. Dostluklar sanki sadece sözlerde ve hızlıca yazılmış, ruhu eksik mesajlarda kaldı.

Ancak her şeye rağmen, bu dijital kuşatmaya direnen bir kale var: Gerçek dostluk.
Gerçek bir dostluk, araya giren mesafelere ya da aylarca, hatta yıllarca süren sessizliklere asla boyun eğmez. Onu diğerlerinden ayıran en büyük sihir de buradadır. Bir bakarsınız; aradan geçen onca yıla rağmen bir araya geldiğinizde, sanki beş dakika önce vedalaşmışsınız gibi o son bırakılan yerden, aynı heyecanla devam edersiniz. Çünkü gerçek dostlukta zaman ve mekan sadece birer teferruattır; asıl olan kalplerin frekansıdır.

Dostum dediğin insan, senin iyi gününde neşene ortak olan değil, kötü gününde karanlığını aydınlatandır. O, hayatın zorlu virajlarında mazeretlere sığınmaz. "Vaktim yoktu", "Görmemişim", "İşim vardı" gibi cümleler gerçek dostluğun lügatinde yazmaz. O kaçmaz, tam tersine, sen düştüğünde elini uzatacağını bildiğin yegane kişidir.
Çünkü dost, sadece bir arkadaş değildir; o senin kendi seçtiğin ailendir, yüreğinin bir parçasıdır. Dünya ne kadar dijitalleşirse dijitalleşsin, ekranlar ne kadar parlak olursa olsun; hiçbir şey kanlı canlı bir sarılmanın, "Yalnız değilsin" diyen bir bakışın ve bir dostun dizine yaslanmanın verdiği o kadim huzurun yerini alamaz.

Mesaj atmayı bir kenara bırakıp bir dostun kapısını çalalım ya da en azından sesini duyalım. Çünkü bu yapay dünyada bizi ayakta tutacak tek şey, hala o eski ve içten samimiyetle çarpan gerçek dost yürekleridir.