YUNUS YAŞAR / KONUK YAZAR

Aziz Nesin 4 Şubat 1962’de Erenköy’den yazdığı bir mektupta: “Kardeşim Korkmazgil, Zübük’ün ilanını gazetelerde görmüşsündür. Metin Toker’e benim için söyle, Akis’e Zübük’ün ilanını koyarsa ben de karşılıklı olarak Zübük’e Akis’in ilanını koyarım. Zübük 50 bin satıyor. Sana da bir sayfa ayırırım”

O tarihten sonra Hasan Hüseyin, Akis’in yanında Zübük’e de yazmaya başlar. Aziz Nesin, Hasan Hüseyin’in fiyakalı bir resmini basar.

Hasan Hüseyin kendi ağzından özgeçmişini şöyle anlatır:

“Bir kıtlıkta Gürün’de doğmuşum. Adımı Hasan Hüseyin koymuşlar. Arpa ekmeğinin zor yendiği bir kıtlıkta, Niğde Ortaokulu’nda öğrenciydim. Sonra Adana Erkek Lisesi’nde okudum. Haftalık iki ayrı okul gazetesi çıkarıyordum. Sonra elimde olmayarak Gazi Eğitim Fakültesi’ni bitirdim. Yedi ay Türkçe, müzik öğretmenliği yaptım. Bıraksalar daha da
yapacaktım. 1951 de Demokrat Parti’nin hışmına uğradım. Öğretmenlikle birlikte bir sürü şiir, hikaye ve tiyatro denemeleri de güme gitti. Hapisane, çanta sırtta askerlik, işsizlik derken yıl 1954 oldu. Arzuhalcilik yaptım, dava izledim, resim yaptım, toprakla uğraştım, hayvan yetiştirdim, odun kırdım, şiir yazdım, hikâye yazdım, radyofonik piyesler yazdım, kendime yarayan cinsten akıl da sattım.

Gezdim halkı dinledim ve inadım inat yaşamaya çalıştım. 27 Mayıs’tan hemen sonra Akis dergisine girdim. Çeşitli dergi ve gazetelerde şiir, mizah, öykü, fıkra, inceleme yazmaktayım. İyi bir mizahçı, iyi bir şair, iyi bir tiyatro yazarı olmak. İşte bütün derdim bu. Her işin ustasına saygım büyüktür. Halkımı seviyorum, dilimi seviyorum, ülkemin geleceğine inanıyorum. Sanatçı olarak dilediğim kadarını veremediğim için utanıyorum”

Aziz Nesin, Zübük’te “Bıyıklar Konuşuyor” ve “İtin Ağası” adlı öykülerini hemen yayımlar. Mizah öykülerinde Hüseyin Korkmazgil adını kullanırken, şiirlerinde Hasan Hüseyin adını kullanmayı tercih eder. Bunun açıklamasını da şöyle yapar:

“Şiir adımın Hasan Hüseyin olmasını Salim Şengil istedi. Şiirlerimi Dost’a yolladığımda Şengil, “Sen politik yazılar da yazıyorsun. İstersen şiir adın Hasan Hüseyin olsun.”

Hasan Hüseyin’in 1960’lı yıllarda yayımlanan ilk kitabı Kavel’dir. Kavel adlı dosyayı yayınevine göndermeden önce Balaban’a verir. Balaban Kavel’in iç desenlerini çizecektir. Kavel Destanı’nı okurken Hasan Hüseyin’in şu dizeleri çok etkiler:

“İşime karım derim/ Karıma kavel diyeceğim/ Ve izin verirlerse İstinyeli emekçi kardeşlerim/ İzin verirlerse Kavel grevcileri/ Ve ben kendimi tutabilirsem eğer/ Sesimi tutabilirsem/ O çoban ateşinin parladığı yerde/ O erkekçe direnilen yerde/ Kavel’de/ Karın altında nişanlanıp/ Dostlarımın arasında öpeceğim/ Kavel kapısında”

Ressam Balaban, Kavel’in iç desenlerini tamamladıktan sonra Hasan Hüseyin’e şöyle der:

"Mum ışığında, çıra alevi altında hem ağladım, hem resimledim kitabını”

NEDEN KAVEL:

İstinye’de kurulu Kavel Kablo Fabrikası’nın 173 işçisi 28 Ocak 1963’te beş günlük oturma grevi başlattılar. Ancak bu grev daha sonra tüm Kavel işçilerinin katılımıyla büyük bir greve dönüşür. 36 Gün sonra 4 Mart 1963’te sona erer. İşçiler ilk kez büyük bir dayanışma örneği gösterirler. Olayın önderliğini Maden-İş Sendikası yürütmektedir.

Bu olay Hasan Hüseyin’i çok etkiler. Atlayıp İstinye Kavel Fabrikası’na gider ve grev önlüğünü giyerek bizzat eylemin içinde bulunur. Söz verir işçi kardeşlerine, “Kavel kapısında evleneceğim der. Sizin destanınızı yazacağım.”

O sıralarda gazetelerde büyük puntolarla bir haber yer alır.

“5 Grevci gelin, güvey oldu. Grevi fırsat bilen 14 grevci sevdikleri ile Sergi Sarayı’nda evlenecekler. Düğüne bütün İstanbul davetlidir. Birec aşıkları ilk çocuklarının adını “Grev” koyacaklarmış”
*
Ankara’ya her gidişimde sendikadan önce Hasan Hüseyin’in yanına uğruyorum. Gazetede hoş-beşten sonra Sendika Genel Merkezi’ne yürüyerek gidiyoruz. Sohbetin kalan kısmını da orada tamamlıyoruz.

Birgün kendisine “Biliyor musun Ağbi dedim, sizin Kavel kitabınız benim rehberim oldu. Kitabınızı okuduktan sonra İşçi sınıfı ve örgütlenme mücadelesi içinde aktif görev aldım. Gün oldu şiirlerinizi grev çadırlarında, gün oldu miting alanlarında, gün oldu toplantılarımızda coşkuyla okuduk. Ne mutlu bana ki bir ağbi kardeş gibiyiz şimdi.

Yıl 1963. Hasan Hüseyin, Nejat İzar, o günlerde TİP bağımsız senatör Niyazi Ağırnaslı, İlhami Soysal, Yahya Kanbolat, Kenan Somer ve Attila Aşut ile beraber Sosyalist Kültür Derneği'ni kurarlar. Yine aynı günlerde Türkiye İşçi Partisi’nde aktif görev alır Hasan Hüseyin. Merkez Basın Bürosu ve Bilim Araştırma Kurulu üyeliği yapar. Basın-İş Sendikası’nın Genel Sekreterliği’ne kadar yükselir.

Yıl 1964. Yedi Tepe Şiir Armağanı Seçiciler Kurulu 25 Ocak 1964 günü 1963 yılının en beğenilen şiir kitabını belirlemek üzere Yeditepe Yayınevi’nde toplanır. Kurulun önüne Hasan Hüseyin’in Kavel adlı kitabı seçim dışı bırakılması dileğiyle Şükran Kurdakul imzalı bir yazı sürülür. Kurul kendi içinde görüşür ve tartışır. Seçiciler kurulunun tutanağı şöyledir:

“Yarışmaya katılan yapıtlar, oy veren üyeler ve açık oylamayla Kavel’i Yedi Tepe Şiir Armağını’na değer görülmüştür.”
*
Hasan Hüseyin’in şiirine ve yaşamına dönük anlara tanık olmak için Azime Korkmazgil’in Türküleri Yakanlar kitabına bakmak gerekir. Başarılı bir yaşam öyküsü romanı olan Türküleri Yakanlar'ı, Azime Korkmazgil 15 Mart 1996’da adıma imzalayarak bana armağan etmişti.

Azime Korkmazgil, bu romanıyla Hasan Hüseyin’i anlatmaya 3 Haziran 1963’le başlıyor. Azime Korkmazgil Uşak’ta öğretmendir. Nâzım Hikmet’in ölüm haberini dinler radyo istasyonlarının birinden. Ama dinlemiş midir, kulağında mı uğuldamıştır haber, belli değildir. Uşakta iki çocuğuyla bungun bir geceyi geçirmektedir o sıra.

İki gün sonra 5 Haziran’da Ankara'dadır Azime Korkmazgil. Şiirlerini okuyup hayranlık duyduğu şairle tanışmak için. İşe bakın ki, Hasan Hüseyin de Nâzım’ın ölüm haberinden sonra çekip gitmiştir Ankara’dan.

3 Hazirandan hemen sonraymış gidişin. Önceki gün yani. İki gece evinde unutulmaz bir sarhoşluk yaşamışsın. Radyonu duvara çarpıp parçalamışsın. Çok sonra bir gün Abdullah Nefes de anlatacak ki, sabahında uyumadan gelmişsin Akis’e. Çalışmayıp volta atmışsın odalarda. Duvarları, masaları, havaları yumruklamışsın” diyecektir
Azime Korkmazgil.

Behçet Necatigil, Hasan Hüseyin’in yaşarken yayımladığı Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü’nde Hasan Hüseyin’in şiirleri için "Günümüzün en güçlü şairlerden biri” olarak söz eder.
*
Yıl 1980-1984
12 Eylül askeri darbesinden sonra DİSK ve bağlı sendikaların yöneticileri toplu olarak İstanbul Selimiye’de idamla yargılanıyoruz. Davayı takip eden ve bu konuda yazılar yazan şairlerin başında Hasan Hüseyin Korkmazgil gelir.

Ankara, ABD Büyükelçiliği karşısındaki bulvar üzerinde Yeni Halkçı gazetesine mektuplar yazıyor ve şiirler gönderiyorum. Hasan Hüseyin Korkmazgil “Sabahın Siyahında Islık Sesleri” şiirimi çok beğenmiş olacak ki, gazetede yayımlıyor.

O dönemde Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarı olan Mehmed Kemal’den öğreniyorum.

SABAHIN SİYAHINDA ISLIK SESLERİ

İstanbul’da Selimiye'deyim / Bir yanım sanık sorgulamada / Bir yanım gül yüzlü
yurdumda gezgin/ Çıkınımda bir damla ağıt/ Bir çıngı sevda/ Selam tüm yaren
utkulara// Bir yanım uyur uyanık/ Bir yanım apansız düşerdi sisli yollara/ Gri donuk ve
bulutlu/ Ufuklardan çekebilmek için/ Sıvanmış güneşin ıslıklarını/ Dünü bugünü yarını/
Dehşetin zıvanasında bir hükmün/ Ölüm ruletlerine tıktığı baharın/ Sormak için
hesabını// Artık bellemişti yerimi/ Tüm donmuş yalnızlıklar/ Ansızın ölümlerle/
Korkularla/ Yangınlarla/ Gök erik buruğu/ acımsı/ Sızım sızım kuşatması/ bu bir tür
hesaplaşmadır/ Acıyla işkenceyle dirençle/ Alışmaktır dövüşe.