OYA BOYSAN / KONUK YAZAR

Bazen bir manzara, bir güneş batışı, bir koku, bir rüzgâr götürür insanı uzaklara…
Hem de öyle uzaklara ki, aradan yıllar geçse de insan kendisini bir anda geçmişin içinde bulur. Bir sokak lambasının altında usulca düşen kar tanelerinde, bir  yaz akşamının sessiz ,serinliğinde, bir sonbahar günü çocukluğunun bahçesinde ya da artık hayatında veya hayatta olmayan birinin yanında. Tuhaf olanda bu değilimdir insan geçmişi geride bıraktığını sanır. Günler yıllar birbirini kovalar, şehirler değişir, insanlar hayatımıza girer ve çıkar. Yeni evler, yeni yollar, yeni alışkanlıklar yeni huylar ediniriz. Zaman, her şeyi biraz olsun unutturduğunu düşündürür bize. Oysa bazı hatıralar vardır ki unutulmaz; sadece sessizleşir.

Sonra hiç beklemediğimiz bir anda bir koku gelir.

Belki taze demlenmiş çayın kokusudur bu. Belki yağmurdan sonra toprağın kokusu… Belki eski bir toprak evin kokusu, bir sabah fırından yayılan sıcak çörek kokusu ya da yaz akşamlarında denizden gelen tuzlu sodalı hava…

Ve insan bir anda yıllar öncesine gider.

Ne telefon vardır o anda ne takvim ne de saat. Sadece bir hatıra vardır. Bazen yüzünü bile net hatırlamadığımız insanların sesleri gelir aklımıza. Bir kapının açılışı, uzaktan gelen bir kahkaha, bir annenin çağırışı, bir babanın sessizliği, arkadaşlarla sokakta oynadığın o gürültülü anlar.Anılar güzeldir çünkü sahip olduğumuz çok şey o anlarda şekillenir hayat bulur yolumuz olur yoldaşımız olur.Yarınlara güzel anılar bırakmak dileğiyle 
Hoşçakalın Dostça kalın.