OYA ÖZGÜR / KONUK YAZAR

Zamanın birinde köpeğimizin küçücükken,  flüt sesini ilk kez duyduğu an, gözlerini dikkatle odaklayıp,  kafasını bir o yana bir bu yana  eğerek merakla dinleyişini unutamam…

Üç kardeş olan yakınlarımızdan biri en küçük kardeşleri için bu yıl ilk kez erik yiyecek dediğinde de üzerinde çok düşünmüştüm…

Sonrasında da zaman zaman yabancı dillerin melodisinin bende yarattığı duygunun Türkçe için nasıl olacağını asla  bilemeyeceğime hayıflanıp durdum. 

Bilip, anlama ve kaydetme  üzerine kurulu zihinsel süreçlerimiz ne yazık ki bir çocuğun nesneyle  ilk temasında hissettiği öznel algıyı silip geçiyor. Bu silinmenin  en çok da insanın kendiliği ile ilgili kayıtları için söz konusu olduğunu farkedince kabullenmek zorlaşıyor.  İnsan hayatının en trajik ikilemlerinden  biri değil mi kendi sesini ilk kez duymanın, kendi yüzünü ilk kez görmenin de  nasıl hissettirdiğini unutup gitmek... 

Diğer yandan defalarca zihninden örselenerek geçenin, hikayelerinin  ilk hallerini  bambaşka yerlere taşıdığı da bir gerçek. Bu da geçmişin  kabul edilemeyen yüklerinden arınmak için yeni kaçış yolları aramaya yol açmıyor mu? 

Özellikle  insanın kendisiyle ilgili kurgusuna atfettiği anlamda, değersizlik hisleri yoğunlaştığında, kişi, bir yabancı vasıtasıyla yeniden hayallerinde yarattığı  insan olmayı denemek üzere tüm algı ve anlam denizini sıfırlamak isteyebilir. Birisinin ona güzel, iyi, sevilesi ve değerli hissettirmesi boğulmak üzere olduğunda ona atılmış bir can simidi gibi gelir. 

Ve işte biraz da hormon marifetiyle aşkı icat eden, onu vazgeçilmez kılan budur…