GÜLŞEN ARAS GÜLMEZ / KONUK YAZAR

Takvimler 14 Şubat’ı gösterdiğinde vitrinler kırmızıya boyanır. Güller, kalpler, indirimler, romantik akşam yemeği menüleri… Aşk, bir günlüğüne de olsa, herkesin diline düşer. Oysa sevgi ne bir güne sığar ne de bir buket çiçeğe. Hele ki söz konusu kadınsa, mesele çok daha derindir.

Kadın, hayatın en eski ve en güçlü hikayesidir. Bir evin ışığı, bir çocuğun ilk öğretmeni, bir toplumun vicdanıdır. Ama aynı zamanda kendi hayallerinin peşinden yürüyen, var olma mücadelesi veren, görünmez yükler taşıyan bir bireydir. 14 Şubat, belki de tam bu yüzden, sadece romantik aşkın değil; kadına duyulan saygının, eşitliğin ve kıymet bilmenin de günü olmalıdır.

Çünkü sevgi, sadece “Seni seviyorum” demek değildir. Sevgi; bir kadının sesini kısmamak, emeğini görmezden gelmemek, kararlarına saygı duymaktır. Sevgi; sofraya konan yemeğin, yetiştirilen çocuğun, kurulan hayalin ardındaki görünmeyen çabayı fark etmektir. Sevgi; onun özgürce gülüşünü korumaktır.

Bugün birçok kadın, hem iş hayatında hem evde iki kat sorumlulukla mücadele ediyor. Başarıları alkışlanırken bile çoğu zaman “ama”larla gölgeleniyor. 14 Şubat’ta alınan bir hediye elbette kıymetlidir; fakat asıl değerli olan, yılın 365 günü sürdürülen eşitliktir. Bir gün çiçek verip diğer gün sözünü kesmek, romantizm değil çelişkidir.

Belki de 14 Şubat’ı yeniden düşünmenin vakti gelmiştir. Bugünü, kadına sadece sevgili olarak değil; insan olarak, birey olarak, emek veren, üreten, direnen bir varlık olarak değer verdiğimizi hatırlama günü yapabiliriz. Çünkü kadın, yalnızca aşkın öznesi değil; hayatın ta kendisidir.

Sevgi büyütür. Saygı güçlendirir. Eşitlik kalıcı kılar.

Ve belki de en güzel hediye, bir kadının kendini güvende, değerli ve özgür hissettiği bir dünyadır.

14 Şubat kutlu olsun; ama daha önemlisi, kadınların her günü kutlu olsun.