OYA ÖZGÜR / KONUK YAZAR

Yakın bir zamanda “ Bağlar” isminde bir roman okudum. Tavsiye de ettim. Yazarı Domenico Starnoe,  filmi de oldukça başarılı; kitap okumaya, uyarlanan filmi de izlemeye değer. 

Kitaplığımda “Bağlar” ı  yerleştirdiğim yer pek manidar… Bir yanında “Annem”, diğer yanında “Mutlu Bir Çocuk” isimli kitaplar var. Bir adım ötelerinde de “Kayıp Zamanlar” ve “Son Hikayem” …

Yaşamımın farklı bir evresine girdiğimi derinden hissediyorum. Bunun hem bana, hem de çevremdekilere yardımı oluyor.

Bugün bağlar demek istedim;

Kimi çelikten,  
Kimi pranga
Kimi pamuk ipliği
Kimi ayağına dolanan, kimi dolansa da çiçekler açan sarmaşık
Kimi az uzun, kimi az kısa…

Öte yandan kış oluyor seni ısıtacak ceketin düğmelerini ilikliyorsun, bazen de ne yapsan iki ucu bir araya gelmeyen yakaları oluyor ilişkilerin… 

Bazen bahar geliyor  incecik at kılını sarmalayan ipekten ipleri oya diye işliyorsun. Düğümler atıyorsun üst üste; ama başka bir şeye dönüşüyor gözünün önünde…

Bir de ipini koparmak var… Yersiz yurtsuzluğun, aylaklığın dilimizdeki deyimi.

Deneyenler bilir; ipini tutana uçurtmanın rüzgarı altına alıp kanatlandığı,  ipinin gerilip avucunda bir sarımlık kaldığı  parlak mavi akşam üstü gibisi yoktur…

Uçurt-MA’nın da ipi var. İsmiyle müsemma diyemeyeceğim; ismiyle dilemma. Gerçekte ne der uçurtma?