Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün kurmuş olduğu Türkiye Cumhuriyeti Devleti, sosyal, siyasal, kültürel ve ekonomi gibi çok önemli yatırımlar yanı sıra yurt dışında saygınlığını da arttırdı.

   1946’da çok dönemli parti sistemi hayatımıza girdikten hemen sonra, borç batağı, enflasyon ve kur ayarlaması devri başladı.

O zamandan sonra gelen tüm iktidarlar son derece başarısız olmaya devam ettiler… Te 2003 yılına kadar millete kan kusturdular. Hayatı zehir zıkkım ettiler.

Ve hiç beklenmeyen bir sihirbaz geldi İki kısacık yıl içerisinde Türkiye’yi düzlüğe çıkardı, işçisi, köylüsü, memuru, sanayici, iş adamları rahat bir nefes aldı.

Kimdi bu sihirbaz?  

AKP’nin Genel Başkanı ve Başbakan Erdoğan’dan başkası değildi.

2002 yılında 365 Milletvekili çıkararak tek başına iktidara oldu.

AKP, tabiri caizse tam takır bir enkaz devir aldı…

Ama inatla, ısrarla gece gündüz durmaksızın çalıştılar, çabaladılar. Millette “Of be dünya varmış” dedirttiler.

·Enflasyon % 65 civarındaydı, tek rakamlara düşürdüler.

·Yollar peri perişandı gece gündüz çalıştılar, nihayetinde Avrupa kadar olmasa da iyi denecek kadar da güzel yaptılar.

·Devalüasyonu enflasyonu tarihin çöplüğüne atılar.

·Bakkaldan zaruri ihtiyaç olan ekmek dahi bile saatlerce kuyrukta bekleyerek alınıyordu o zamanları

·Yurt dışı basın ve ünlü siyasiler, Erdoğan’dan övgüyle söz ediyorlardı.

·Paramız pul olmuştu, bin liralar milyon liralarla anılıyor, 24 saat gibi kısa sürede normale döndü.

·Döviz normal seyrine başladı,

·İMF gibi bir kuruma olan borçlarımız kısa süre içinde geri ödenerek milletE top yekûn “işte bu” dedirttiler…

·Yurt için ve yurt dışında yaşayan vatandaşlar Atatürk’ten sora il defa Erdoğan’ın sayesinde yüzü gülüyor ve başını dik tutarak vatandaşı olan ülkenin başbakanı ile gurur duyuyordu!

·Sanayi, ihracat, ithalat rayına girmiş tıkır tıkır işliyordu.

·Yurt dışı ve içi  çalışan, okuyan, işçi ve iş veren herkes ama herkes benim gibi vatandaşlar sevinçten zil takıp oynamamak için kendimizi zor tutuyorduk…

Mesela bendeniz 68 kuşağı ve yurt dışında çok güçlü bir sol sosyalist  kuruluşun mensubu olmama rağmen, ülkemin iyi idare edilmesinden son derece mutluydum, gururluydum. Gururlu olmakla da çok haklıydım… Zira benim ülkemin Başbakanı Erdoğan çalışkandı, hak, hukuk ve adalet gibi insan haklarına da son derece hassasiyeti vardı.

  Ve mutluluğumuz 2008 yılında son buldu. Erdoğan gibi çağdaş, çalışkan, sosyal, siyasal, kültürel, insan haklarına saygılı, toplumun tüm kesimleri tarafından sayılan, sevilen Erdoğan gitmiş, yerine cami hocası gibi vaiz veren, dünya işlerinden arınmış, Ahiret işleriyle uğraşan, beş vakit namazını kılan, orucunu tutan, öbür dünya hazırlığına girmiş emekli birine döndü…

   Ne oldu?

   2008 yılından sonra yönünü bir anda değiştiriverdi.

Evet Erdoğan eski Erdoğan değildi artık. Tılsımı bozulmuş, her herkese çatan, kıran, döken, yıkan biri olmuştu.

Hani derler ya; “Eskilerden eser yok şimdi”…

Hep derim ve demeye de devam edeceğim. Keşke öyle devam etmiş olsaydı”.

Evet, 2008 yılı öncesi gibi devam etmiş olsaydı bugün biz çok daha başka yerlerde olmuş olurduk…

  Avrupa toplumuna girmemiş olmazsak da, kapıya kadar gelmiş olabilirdik…

-İMF gibi bir kurumun kapısını tekrar çalmamıza gerek kalmaya bilirdik…

İşsizlik başını alıp gitmezdi!

Sınırlarımız da bu kadar düşman olmaya bilirdi.

Vesaireler saymakla bitmez.

Erdoğan inişe başladı. Ankara ve İstanbul gibi iki anakentler elinden kaydı ve gitti.

Sanıyorum Erdoğan bu haline şükrediyor…

Mesela şöyle düşüne bilir!

‘Beterin beteri var, bugünlere de şükürler olsun’