ŞAFAK ÇELİK / KONUK YAZAR

Bazı insanlar hayatımızdan gitmez sanırız.

Hep oradaymış gibi yaşar, sevgiyi söylemeyi erteleriz.

Ben de öyle sanıyordum… Annem gidene kadar

Hiç ayrılmadığım bir yer vardı benim: Annemin yanı.

Hayatın en güvenli, en sıcak köşesi… Sanki dünya ne kadar zor olursa olsun, onun varlığı her şeyi dengede tutuyordu. Bir bakışıyla sakinleşir, bir sözüyle yeniden ayağa kalkardım. Onun olduğu yerde korku biraz daha uzakta, hayat biraz daha katlanılırdı.

Ama hayat, en hazırlıksız anlarımızı seçer derler ya…

Ben de 17 yaşımda öğrendim bunun ne demek olduğunu. Tam ona en çok ihtiyacım olduğu bir yaşta, bir anda, hiç beklemeden kaybettim annemi. Ne vedaya fırsat vardı, ne de eksikliğine alışmaya zaman… Her şey bir anda sustu. Dünya dönmeye devam etti belki ama benim içimde zaman o gün durdu.

O gün büyüdüm ben.

Zorunda kaldım.

Çünkü bazı acılar insanı çocuk bırakmaz.

Bazı yokluklar, bir gecede omuzlarına yılların ağırlığını yükler.

Ve bazı kayıplar, insanın içindeki sesi sonsuza kadar değiştirir.

Artık bir şey olduğunda “anneme anlatırım” diyememek…

Sevincini ilk onunla paylaşamamak…

Düştüğünde elini uzatacak o tanıdık sıcaklığı bulamamak…

İnsanın içinde hiç kapanmayan bir boşluk bırakıyor. Kalabalıkların ortasında bile eksik hissettiriyor. Çünkü bazı eksiklikler, neyle doldurmaya çalışırsan çalış, hep kendini hatırlatıyor.

Ama yine de insan, onun öğrettikleriyle yürümeye devam ediyor hayatta.

Onun sabrıyla sabretmeyi, onun sevgisiyle sevmeyi, onun gücüyle dimdik durmayı öğreniyor. Bazen bir cümlede, bazen bir davranışta, bazen de aynaya baktığında onu görüyorsun. Ve anlıyorsun ki bazı insanlar gitmez aslında… Sadece şekil değiştirir.

Ben annemi kaybettim belki…

Ama onun bana bıraktığı güçle, hâlâ ayaktayım.

Her düştüğümde içimde onun sesiyle kalkıyorum.

Ve her güçlü duruşumda, aslında biraz da o var.

Bu yüzden insan, hayatındaki insanları hiç kaybetmeyecekmiş gibi davranmamalı.

Sevgiyi ertelememeli, kıymeti yarına bırakmamalı, saygıyı zamana yaymamalı. Çünkü hayat, neyi ne zaman alacağını söylemez.

Bir sarılmayı, bir “iyi ki varsın” demeyi, bir küçük ilgiyi bile…

Ertelediğimiz her şey, bir gün içimizde ukde olarak kalabilir.

Ve geriye dönüp baktığımızda, keşke dediğimiz şeyler çoğalmasın diye…

Sevdiklerimize bugün, şimdi, tam da bu an hak ettikleri değeri vermeliyiz.

Çünkü bazı yokluklar geri gelmez.

Ama bazı sevgiler, zamanında gösterildiğinde ömür boyu iz bırakır.