Yusuf Katrağ

Akıllı, düşünceli, kendisini geliştirebilen bir varlık olarak bir bedende can bulmak ve yaşamak hiç şüphesiz ki Allah’ın insanlara en büyük lütfudur.

Bu lütuf içerisinde her birimizin farklı farklı hayatları var.

Kimimiz çok mutlu bir şekilde, hiçbir şeyi kafaya takmadan yaşam yolculuğunda ilerlerken, kimimiz çekirdek kabuğunu doldurmayacak meseleleri büyüterek kısacık ömürde adeta kendi kendimize işkence ediyoruz.

Hatta kendi kendimize büyüttüğümüz küçücük ve basit meselelerle başkalarının da mutsuz olmasına neden olabiliyoruz.

Bazı insanların psikolojileri yaşadıklarını kaldırmakta zorluk çekiyor ve kısacık yaşam serüveninde pes etmeyi seçiyor.

Bazılarımız öyle bir noktaya geliyor ki, halbuki içinde bulunulan durumdan birçok çıkış yolu olmasına rağmen adeta başka bir çıkış yolu kalmadığı düşüncesine kapılabiliyor.

Adeta aklı, fikri, beyni, hisleri işlemez hale geliyor ve yaşamına son vermeyi tek çıkış yolu olarak görebiliyor.

Hem de intiharın en büyük günahlardan olduğunu bile bile.

Gözümüzü kapatıp da şöyle bir geriye doğru yolculuk yaptığımızda aslında daha hiçbir şey yaşamadığımızı, yaşanacak çok şeyimiz olduğunu hissettiğimiz film şeridi gibi kısa olan hayatta intihar gibi bir düşüncenin hiç bir şekilde yer alamaması gerekirken bu vakaların yaşanıyor olması derinlemesine bir sorgulama gerektiriyor.

İnsanların bu dünyadan vazgeçerek yaşamlarına son verme noktasına gelmelerini, onların o andaki psikolojilerini birebir anlamamız elbette mümkün değil ama öyle bir düşünceye kapılmışsak, hangi olay veya psikoloji Allah’ın bize bağışladığı nefesi kesmemize neden olabilir? Sorusunu kendi kendimize yöneltmeliyiz.

Farkındaysanız, eskiden intihar edenlerden geriye kalan kağıtlara yazılmış notlar olurdu genelde.

Artık teknolojinin de gelişmesiyle bu notların yerini, sosyal medya üzerinden yapılan mesajlar veya canlı yayınlar alıyor.

İnsanlar adeta bir ders verircesine kendi intiharlarını izlettiriyor.

Tek tek sıralayacak değilim ama hem ülkemizde hem de başka ülkelerde maalesef bunu yapanlar var ve git gide yaygınlaştığını da üzülerek izliyorum.

Bu sorunun artık toplumun bir yarası olmaya başladığını görmek zorundayız.

Hiçbir şeyin bizlere bağışlanan candan kendi elimizle vazgeçmemize değmeyeceğini iyi anlamamız ve anlatmamız gerekiyor.

Canımıza kıymanın çıkış yolu olmadığını, en büyük dersin her şeye rağmen yaşamak olduğunu, çözümsüz hiçbir problemin olmadığını görmeli ve göstermeliyiz.

Bu konuda devlet büyüklerine, özellikle de Diyanet İşleri Başkanlığı’na büyük sorumluluk düştüğüne inanıyorum.

Şu kısacık ömürde hiçbir şey hayattan vazgeçmeye, intihar etmek gibi bir acizlik içerisine düşmeye değmez.