VEDAT GÜRHAN / KONUK YAZAR

İnsanlığı olumlu yönlendirme ve ders niteliğindeki yazılar vaz geçilmezlerimdendir. Alıntı yapıp köşem aracılığıyla okurlarımla paylaşmaktan da büyük keyif alıyorum. Buyurun:
60 yaşıma bastığım gün, bir koltuğa oturup geriye baktım. Yaşadığım hayata. Ve içimden şu cümle geçti: “Demek hepsi bu kadardı. Yolun sonuna yaklaştım.”
Peki ne öğrenmiştim?
Bir zamanlar tüm kalbimle inandığım nice şeyin, aslında birer yanılsamadan ibaret olduğunu…
Çocuklar mı?
Onların kendi hayatları var.
Sağlık mı?
Delik bir kovadan sızan su gibi, hızla tükeniyor.
Devlet mi?
Sayılarla ve vaatlerle süslenmiş bir umut. Çoğu zaman kâğıt üzerinde kalıyor.
Ve anladım ki, Yaşlılığın merhameti yok. İnsanı en zayıf yerinden vuruyor: umudundan.
Ama yine de öğrendim. Hem de acı, çıplak ve dürüst bir şekilde.
1. Çocuklar yalnızlığa çare değildir.
Bir ömür, “Yaşlanınca yanımda olurlar” diye düşünür insan. Ama hayat başka türlü akar.
Onların da kendi yükleri, kendi telaşları, kendi dünyaları vardır. Sen bir telefon beklersin…
Günler geçer, haftalar susar. Sonra kısa bir mesaj düşer: “Merhaba baba, iyiyim.”
Sevinirsin, evet. Ama o sessiz boşluk, yine de kalır içinde. Ve anlarsın: Çocuklar, yalnızlığa karşı bir garanti değildir.
2. Sağlık, en büyük sermayendir.
Bir gün gelir, eskiden koşarak çıktığın merdivenlere bakarsın. Ve anlarsın: Sağlık, tükenmez bir kaynak değilmiş. O yüzden, Onu korumak, bir seçenek değil; bir zorunluluktur.
3. Para ve emeklilik gerçeği
Emeklilik bir hayat değil, çoğu zaman bir idare biçimidir. Sadece başkalarına güvenerek yaşamak. Kendi geleceğini başkalarının insafına bırakmaktır.
Gerçek şu ki: Kimse seni düşündüğün kadar düşünmez.
Ve çoğu zaman, kendi ayaklarının üzerinde durmak zorundasındır.
Hayata Dair Beş Dürüst Kural
1. Para, duygulardan daha güvenilirdir.
Çocuklar sevgidir, neşedir ama bir güvence değildir. Az ya da çok, kendin için biriktir.
Çünkü birikim, özgürlüğün en sessiz adıdır.
2. Sağlık önceliğindir. 
Sabah acısız kalkabilmek, İşte gerçek zenginlik budur. Hareket et. Yürü. Az tuz, az şeker. Basit gibi görünür ama hayat kurtarır.
3. Kendi kendine yetmeyi öğren.
Beklenti, hayal kırıklığının habercisidir. Bir telefon, bir ilgi, bir hatırlanma. Oysa mutluluk, dışarıda değil. Bir tabak güzel yemek, bir kitap, bir yürüyüş, bir şarkı. İnsan, kendi kendine de iyi gelebilir.
4. Yaşlılık güçsüzlük değildir.
Sürekli şikâyet eden insanlar. Zamanla yalnızlaşır. Çünkü zayıflık merhamet değil, yorgunluk verir. Ama dimdik duran bir insan. Her yaşta saygı uyandırır.
5. Geçmişe takılı kalma
“Eskiden” diye başlayan cümleler, insanı yavaş yavaş tüketir. Eskisi yok artık. Sadece “şimdi” var.
Ve hayat…
Tam da bu anın içinde yeniden kurulmayı bekler.
Son söz
Yaşlılık bir son değil, bir sınavdır. Kimse senin yerine yaşayamaz. Ya kabullenip yeniden kurarsın hayatını, ya da oturup bir mucize beklersin. Ama gerçek şu: Kimse gelmez.
Yine de, başını kaldırıp derin bir nefes alırsan, kendine küçük bir gülümseme hediye edersen…
Şunu fark edersin: Altmışından sonra da hayat vardır. Hem de güzel bir hayat.
(ALINTI)