MÜJGAN AKBÜLBÜL ÇELİK / KONUK YAZAR

"Deniz İBİŞLER gibi gençlerin anısına.."

Bugün gençler neden bu kadar mutsuz, neden bu kadar yalnız ve neden bu kadar çaresiz? Bu soruyu artık “ergenliktir geçer” diye geçiştiremeyiz. Çünkü yaşananlar bireysel bir bunalım değil, toplumsal bir kırılma.

Zengin ailelerin çocukları parayla teselli ediliyor. Sevginin, ilginin ve rehberliğin yerini maddi imkânlar alıyor. Bakıcıların elinde büyüyen çocuklar, her şeye sahip ama bir şeye eksik kalıyor. Fakir ailelerde ise tablo başka türlü ama sonuç aynı: Yoksullukla boğuşan anne babalar çalışmaktan çocuklarına zaman ayıramıyor. Biri parayla, diğeri hayalle oyalanıyor; ama her iki çocuk da yalnız büyüyor.

Sosyal medya bu yalnızlığı derinleştiriyor. Parlak hayatlar, kusursuz bedenler, mutlu yüzler… Gençler başkalarının vitrinine bakıp kendi hayatını yetersiz sanıyor. Yaşayamadıklarına özenmek, taklit etmeye çalışmak mutsuzluğu çoğaltıyor. Doyumsuzluk mutsuzluk getiriyor; yokluk mutsuzluk, fazlalık yine mutsuzluk. Ortası kaybolmuş bir dünya bu.

Eğitim de artık güven vermiyor. En iyi okuldan mezun olan da, taşrada büyüyen de aynı soruyu soruyor: “Geleceğim var mı?” Adamın yoksa işin yok, torpil yoksa kapılar kapalı. Başarıdan çok ilişkilerin konuşulduğu bir düzen, gençlerin emeğe olan inancını yok ediyor.

Ekranlar karşısında büyüyen bir nesil var. Kalabalık ama yalnız. Aileler bile aynı evde yan yana ama birbirinden kopuk. Konuşmuyoruz, dinlemiyoruz, paylaşmıyoruz. İletişim bittiğinde, genç kendi içine çekiliyor.

Sorumluluklar arttı, beklentiler büyüdü. Ama bu yükleri taşıyacak özgüven gençlere kazandırılmadı. Sürekli “daha iyi ol” dendi ama “yanındayım” denmedi. Beklentiler çok, imkânlar az olunca kırılganlık kaçınılmaz oluyor.

Ama hâlâ bir çıkış var.

Gençlerin önce görülmeye, dinlenmeye ve ciddiye alınmaya ihtiyacı var. Paradan önce temas, nasihatten önce anlayış gerekiyor. Ailelerin birlikte vakit geçirmeyi yeniden öğrenmesi, okulların sadece sınav değil hayat öğretmesi, toplumun başarıyı torpille değil emekle ölçmesi gerekiyor. En önemlisi de gençlere “yalnız değilsin” duygusunun hissettirilmesi şart.

Gençlik sorun değil; gençlik bu düzenin aynası. Aynaya bakmaya cesaret edebilirsek, belki hâlâ geç değil. ‎