Yusuf Katrağ

Genç bir nüfusa sahip olmakla övünen ancak nüfusu hızla yaşlanmakta olan bir ülkeyiz.

Bu durum gençlerimizin önemini katladıkça katlıyor.

Çünkü; yaşlıları artan bir ülkenin yükünü sırtlayacak olan gençler, aklı başında, ne yaptığını bilen ve çok donanımlı olmak zorunda.

Böyle olursa ülkemizin geleceğini garanti altına almış oluruz.

Ülke olarak gençlerimizle ne kadar övünsek, onlarla ne kadar gurur duysak azdır.

Gözleri parlayan, geleceğe umutla bakan, vatan, millet aşkıyla dolup taşan gençleri gördükçe insanın gururlanmaması elde değil.

Ancak, gençlerimizin önünde büyük sorunlar var.

Belki de bu sorunların en başında işsizlik geliyor.

Eskiden ilkokulu bitirdikten sonra kapışılan, hatta öğretmen olan gençler artık günümüzde üniversite bitirmelerine rağmen iş bulamıyor.

Gençlerimiz büyük tehlikelerle de karşı karşıyalar.

Bu tehlikelerin başında da hiç şüphesiz ki uyuşturucu geliyor.

Gençleri, hatta artık çocukları hedef alan bu illet bir vampir gibi geleceğimizi karartıyor, kanımızı emiyor.

Ülkenin geleceğinin şekillenmesine katkı sunacak gençlerimizi, hayatlarının baharında aramızdan alıyor.

Aileleri parçalıyor, sağlıksız bir gelecekle bizleri baş başa bırakıyor.

Peki, uyuşturucu konusunda “bana ne” deme şansımız var mı?

Hayır!

“Bu illet bana bulaşmaz, çevremde bu illete bulaşmış insan yok, illete bulaşmış olanlar ve aileleri düşünsün” gibi şeyler söyleme lüksümüz yok.

Çünkü; uyuşturucu illeti öyle bir şey ki ne zaman ve ne şekilde karşımıza çıkacağı hiç belli değil.

Uyuşturucu parası için hırsızlık yapanlar, ailesini tehdit ederek para temin etmeye çalışanlar, kötü yola düşenler, birçok suça karışanlar…

Zengin, fakir demeden gençler arasında özentiyle yayılan bu illet her halükarda hepimizin ortak sorunu.

Bu illetin birde öyle bir boyutu var ki, akıl erdirmek imkansız.

Terör örgütlerinin uyuşturucudan para temin ettiklerini hepimiz biliyoruz.

Uyuşturucuya verilen her kuruşun şer odaklarına, terör örgütlerine gittiğini bilmemize rağmen ne yazık ki bazı gençlerimizi bu illete alışmaktan kurtaramıyoruz.

Bir yandan teröre lanet okuyoruz, diğer yandan bilinçsizce onlara ekonomik kaynak imkanı veriyoruz.

Bu ne yaman çelişkidir böyle?

Nasıl ki terör ortak sorunumuzsa, uyuşturucu da aynı şekilde ortak sorunumuzdur.

Çocuklarımız ve gençlerimizi hedef alan bu sorunlarla mücadele etmek de hepimizin boynunun borcu.

Artık gençlerimiz hayatlarının baharında uyuşturucu komasından ölmesin, sokak ortalarında kendilerinden geçmesin ve her zaman lanet okuduğumuz teröre uyuşturucu kanalıyla para vermesin.