VEDAT GÜRHAN / KONUK YAZAR

Kazancın da bir sınırı var.
Kazıklamanın veya kazıklamamanın da.
Ankara’daki bir kuru temizlemecinin haksız kazanç isyanını duymuşsunuzdur. Adam fahiş gelir olayına isyan ediyor. 
Makul ölçüde fiyat uygulaması yolunu seçen kuru temizlemeci esnafı, bir anlamda diğer meslektaşları gibi fahiş rakam sunmak yerine kampanya adı altında ücretlendirme yapıyor. 
Sen misin yapan?
Şikayetler üzerine devreye kuru temizlemeci esnafının bağlı bulunduğu oda yönetimi giriyor. Gidiyor, uyguladığı fiyat politikasını sözlü anlatıyor. Ama şikâyetin çoğunluğu diğer aynı meslek erbabını ilgilendirdiği için kimse ikna olmuyor. 
Oda yönetimi işi yargıya taşıyor.
Sizce yargı ne karar verir dersiniz?
O kuru temizlemeci esnafıyla belki de en sık haşır neşir gurubu arasında yer alan yargı mensupları işi haksız kazanç konusundan dem vurarak sonuca gitmeye kalkarsa sahi kim o adaletsiz kazancın peşindedir?
“Bir hizmet için %10 bilemedin 15’lik kazanç esnaf insanına yeterlidir. Ben de bu düşünceyle yola çıktım ve makul olan budur” diye bir diğer anlamda insaf örneği sergileyen o esnaf mı?
Yoksa.,
Fiyatları en üst seviyede tutup, ondan asla ödün vermeyip, makul ölçüde kazanç peşinde koşan esnaftan şikayetçi olan diğerleri mi?
Bunun neresi haksız kazanç oluyor ben bir türlü çözemedim.
Bu vesileyle aracı olup da yolu hiç sanayiye düşmeyen var mı?
Araç dediysek illa ki otomobil olarak algılanmasın.
Motor sahipleri bile isyanın eşiğindeler arkadaş.
Ve çok değil 3 gün evvel yaşanmış bir motor tamir hikayesini paylaşmak istiyorum.
Trafikte olup, her yerden mantar gibi çıkan motorları görmemek için kör olmak gerek.
Hele trafik lambalarında sürü halde bekler gibiler mübarekler. Yeşil yandığı an sanılır ki her trafik lambası motor yarış startları.
Garibanın Mercedes’i motor.
Efendim arkadaşın birinin motorunun arka fren teli kopar. Çaresiz gideceği ilk yer sanayi. Ve tamirciye uğrar. Kendisine yedek parçacıdan fren aparatı ve telini alması söylenir. Fren aparatı 360, teli 105 TL derken toplam 465 TL verir malzemeleri alıp gelir ustaya verir. Motorun ön kaportasını tutan 5 tane cıvata sökülür. Aparat yerinden çıkartılır. Fren teli aparattan arka gidiş yönüne doğru çekilir. 2 plastik çıt çıt ile monte edilir. Aparattaki  elektrik kabloları sökülen kaporta içindeki yerde bulunan sokete takılacak ya? Tamirci sana seslenir. Bu aldığın parça yan sanayi olduğundan kablolar kısa geldi. Burada elektrikçi devreye girmesi gerekir” der. 
Cevabın ne olacak?
“Yok girmesin, ben kendim yaparım mı?”
Arkadaş sözle olmasa da, çaresiz seve seve dercesine kafasıyla, “ Tamam” işareti yapar. 
Çok değil 4 dakikalık elektrikçi çalışmasının ardından motorun elektrik soket işi de tamam ve arka fren teli takılmıştır. Düğmeler çalışıyor mu diye kontrol yapılır. Sökülen 5 cıvata monte edilir. “Kontrol yapmadan vermeyiz” diye garantici esnaf edasına bürünülür. 50-60 metrelik bir motor turu. Kazık fren, derken buyur arkadaş.
“Borcum ne kadar” diyen motor sahibine, “Elektrikçinin ücretini kendiniz halledin. Bana TL 500 vereceksin” cevabı alır. Elektrikçi yan tarafta bir başka motorla ilgileniyor ya.,
Eliyle 3 işareti yapar. Yani 300. Etti mi size 800 TL?
465 TL verip yedek parça aldığın motorun için 800 TL de işçilik ücreti olmak üzere. Toplamda 1265 TL karşılığında o sanayiden motorunla çıkabilmişsin.
Duanı eksik ettin mi motorcu kardeşim?
Sahi ya.
O motor esnafı oda temsilcilerinin görevleri bu ülke insanlarını ekonomik yönden çökermek mi yoksa ahlaklı esnaflığa öncülük etmek mi?
Benim paramda gözü olanın gözü çıksın da…