Yusuf Katrağ

Nasreddin Hoca’nın ‘Ye kürküm ye’ hikayesini bilmeyenimiz yoktur.

Ekonomik açıdan baktığımızda eskiden buyana gelen bu hikaye aslında hepimizin hikayesi.

Hepimiz görüyoruz çevremizde bir zengin ile fakir arasında yapılan ayrımı.

Ekonomik olarak güçlü, makam-mevki sahibi insanlara nasıl el pençe divan olunduğunu.

Fakir olana neredeyse selam bile verilmediğini.

Zengin fakire el uzatırken, zenginin karşısında el pençe divan duran fakirin kendi düzeyindeki başka birisine selam bile vermeye çekindiğini.

Bir yere gittiğinizde üzerinizde pahalı elbiseler varsa size nasıl hürmet edildiğini, şalvar giymişseniz nasıl davranıldığını.

Aslına bakarsanız özgürlük de zenginlik ve fakirlik gibi bir şey.

Ekonomik olarak ne kadar güçlüyseniz, o kadar özgürsünüz.

Güçlü bir ekonomiye veya makam-mevkiye sahipseniz, ne yaparsanız yapın genellikle hoş görülürsünüz.

Bir bardağı yanlışlıkla zengin kırmışsa kaza, fakir kırmışsa aptallık olur.

Zenginseniz yaptıklarınızın sonunu pek fazla düşünmezsiniz.

Kötü bir sonuç ortaya çıksa bile paranızla düzeltme yoluna gidersiniz.

Fakirseniz yaptığınızın size maddi olarak ne kaybettireceğini sürekli olarak hesaplamak zorundasınız.

En basitinden az olan ekonomik kaynağınızı kaybetme korkusu yaşarsınız veya yeterli paranız olmadığı için bazı özgürlüklerinizden vazgeçersiniz.

Eğlenme, dinlenme, gezme, ulaşım vs. özgürlüğünüz paranız kadardır.

Yaptığımız her işte ekonomik gücümüz kadar özgürüz aslında.

Bir şirketimiz varsa sermayemiz, çalışıyorsak aldığımız ücret kadar özgürüz.

Güçlü bir sermayemiz varsa daha özgür bir şekilde yeni fırsatlara yelken açıyoruz, çok fazla ücretle çalışıyorsak o kadar özgür yaşıyoruz demektir.

Paramız ne kadarsa, ne kadar kazanıyorsak o kadar özgürüz.

Sizce de öyle değil mi?