VEDAT GÜRHAN / KONUK YAZAR

 

Önceki yani cumartesi günü benim ad günümdü. Bugün de Antalyaspor’un maçı vardı. Herkese aynısını dedim.

Bana hediye vermek isteyen Antalyaspor’un kendi sahasında oynayacağı Başakşehir karşılaşmasından 3 puan aldığımızı söylesin yeter diye.

Zira.,

Ya derinden bir oh çekecektik. Ya da avazımızın çıktığı kadar haykırarak, “İmdaaaaaat” diye bağıracaktık.

1980’li yıllardan itibaren aşındırırım stadyum yollarını. Ve torunlarının ellerinden tutarak Antalyaspor’un maçlarına gelenleri gördükçe yüzüme tatlı bir tebessüm kaplardı hep. Gıptayla bakar, “Allah bana da nasip eder mi acaba” diye dua ederdim.

Oldu be.

Bana da nasip etti yaradanım da, torunum ile Kırmızı-Beyazlı ekibimizin maçına gittik.,

Pars Poyraz bey ile o mutluluğu tatmak.

Kelimelerle anlatılamaz arkadaş, anlatılamaz.

Ölsem de gam yemem.

Doğdu doğalı Antalyaspor sponsoru bendim Pars beyin. 

Ne zaman stor da yeni bir ürün çıksa ve haberdar olsa, “Dede ben bunu istiyorum” demesine bile gerek olmadı asla.

Alınır arkadaş, alınır.

Teşekkürler canım kızım.

Teşekkürler kıymetli damadım.

Ancak.

Senden milyon kez özür diliyorum Pars Poyraz torunum.

Dünyaya gözlerini açtığın, ananın ve babanın da doğup büyüdüğü Antalya’nın takımı Antalyaspor’un ilk maçına götürdüğüm müsabakadan boyunu bükük ayrıldığın için.

6 yaşında bir çocuk olmana rağmen giderken yüzümdeki asıklıktan mı anladın ne, tek kelime etmeyişin için sana teşekkür etmemi bekleme Pars torunum.

Çünkü benim sevdiğim senin boynunu büktü.

Öyle bir mutlulukla gittiğimiz stadyumdan inan ki ben de beklemiyordum böyle bir sonucu torunum.

İşi gücü para olup 4-0’a kılı kıpırdamayanlar utansın Pars’ım.

Ve son söz olarak diyorum ki, seni götürdüğüm ilk maçta hayal kırıklığına uğradığından dolayı çok, çok özür diliyorum.