SÜLEYMAN EKİN / KONUK YAZAR/TOKMAK

ARKADAŞLIĞIN, AKRABALIĞIN, KÖYLÜLÜĞÜN, YILLARDIR AYNI HAVAYI SOLUMANIN BİR ANLAMI VARMİŞ 

Bir insan bazen bir yolculuğa yalnızca bir cenazeye katılmak için çıkar. Ama o yolculuk, ona hayatın en ağır ve en kıymetli gerçeklerini yeniden öğretir.

Batman’a, bir akrabamızın cenazesi için gittim. Daha toprağın acısı tazeyken, vardığım akşam telefonum çaldı. Beş yaşındaki torunum hastaneye kaldırılmıştı. Bir süre sonra gelen ikinci haber ise yüreğime daha ağır oturdu: Yoğun bakıma alınmıştı… Durumu ciddiydi.

O an kilometrelerin ne kadar uzun, insanın çaresizliğinin ne kadar derin olduğunu bir kez daha hissettim. Bir tarafta toprağa verilen bir canın hüznü, diğer tarafta küçücük bir yavrunun yaşam mücadelesi… İnsan böyle zamanlarda kendi içine çöküyor. Kelimeler susuyor, dualar konuşuyor.

Ertesi sabah Antalya’ya dönmek için yola çıktım. Ama bu kez yol boyunca yalnız değildim. Telefonlar susmadı. “Geçmiş olsun” demek için arayanlar, dua edenler, hâl hatır soranlar, kırgınlıkları bir kenara bırakıp yanımda duranlar… İşte o an anladım; ahde vefa denilen şey sadece güzel günlerde hatırlanmak değilmiş. Asıl vefa, insanın en zor anında omzunda hissedilen elmiş.

Arkadaşlığın, akrabalığın, köylülüğün, yıllardır aynı havayı solumanın bir anlamı varmış. Aynı sofraya oturmanın, aynı sokaktan geçmenin, aynı acıya “bizim acımız” diyebilmenin değeri varmış. İnsan bazen bunu unutuyor. Günlük telaşlar, küçük kırgınlıklar, boş gururlar araya giriyor. Oysa kötü gün geldiğinde anlıyoruz ki; kırgınlıklar değil, birbirine uzanan eller kalıyor geriye.

Hayatta bazı duygular vardır, anlatılmaz; sadece hissedilir. Kötü günde yalnız olmadığını hissetmek de işte öyle bir duygu. Bir dostun sesi, bir akrabanın duası, bir komşunun “yanındayım” demesi… Bunlar bazen en güçlü ilaçtan daha etkili oluyor.

Belki de insanı ayakta tutan tam olarak budur: Aynı acının etrafında toplanabilmek. Birbirinin yükünü biraz olsun omuzlayabilmek. Çünkü acı paylaşıldıkça azalmasa bile, insanın taşıma gücü artıyor.

Bu yüzden bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: Hayat kırgın olmak için çok kısa. Birbirimize sırt çevirmek için de… Gün gelir bir cenazede, bir hastane koridorunda ya da bir yoğun bakım kapısında yeniden yan yana geliriz. İşte o zaman insanın aklında ne tartışmalar kalıyor ne kırgınlıklar… Sadece yanında duran insanlar kalıyor.