MÜJGAN AKBÜLBÜL ÇELİK / KONUK YAZAR

Mutlu olmak bir yetenek midir, yoksa insanın hayata bakış biçimi mi?

Bazen bazı insanların mutlu olmamak için özel bir çaba harcadığını düşünüyorum. Önlerine güzel bir haber koyuyorsunuz, hemen ardından bir “ama” geliyor. Bir başarıdan söz ediyorsunuz, mutlaka kusur buluyorlar. Sanki sevinç daha kapıdan girmeden sorgulanıyor; mutluluk daha filizlenmeden üzerine kuşku serpiliyor.

Oysa mutluluk her zaman büyük olaylarda saklı değildir. Bazen bir kitabın sayfalarında sessizce bekler. Bazen sevdiğimiz bir şarkının ilk notasında, bir arkadaşla içilen kahvede, denizin maviliğinde ya da güneşli bir sabaha açılan perdede karşımıza çıkar. Belki de asıl mesele, hayatın bize sunduğu küçük güzellikleri fark edebilmektir.

Ne var ki sürekli olumsuz düşünen insanlar yalnızca kendi dünyalarını karartmakla kalmaz, çevrelerindeki ışığı da azaltırlar. Ne kadar güzel bir şey anlatırsanız anlatın, hemen tersini söylerler. Bir süre sonra onların mutsuzluğu sizin enerjinizi de tüketir. Siz neşenizi korumaya çalışırken, onlar her güzel anın içine küçük bir diken bırakır.

Bu noktada kendime şu soruyu soruyorum:

Bir insanı mutlu etmek bizim görevimiz mi?

Sanırım değil.

Elbette mutsuz olan bir yakınımızı dinleyebilir, ona destek olabilir ve zor zamanlarında yanında durabiliriz. Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, yargılanmadan dinlenebileceği bir omuzdur. Ancak hiç kimse bir başkasının yerine mutlu olamaz. Mutluluk, sonunda insanın kendi içinde vermesi gereken bir karardır. Dışarıdan uzatılan bir el, bu kararı onun adına veremez.

Hayat herkese aynı davranmıyor. Hepimizin acıları, kayıpları ve hayal kırıklıkları var. Bu yüzden her zaman olumlu düşünmek kolay değil; hatta bazen mümkün bile değil. Yine de insan, bütün zorlukların içinde kendine şu soruyu sorabilir:

Bugün beni ne mutlu etti?

Belki bir fincan kahvenin sıcaklığı, sevdiğimiz birinin içtenlikle söylediği güzel bir söz, uzun zamandır görmediğimiz bir arkadaşın sesi, denizin kokusu ya da okuduğumuz bir kitabın aklımızda kalan etkileyici bir cümlesi…

Bunlar ilk bakışta küçük görünebilir. Fakat dikkatle baktığımızda, hayatın büyük anlamının çoğu zaman böyle küçük anlarda saklı olduğunu fark ederiz. Sıradan görünen bir an bile içimizde büyük bir aydınlık yaratabilir.

Bence mutlu olabilmek, tam da bu güzellikleri görebilme yeteneğidir. Gerçekten zengin olanlar, çok şeye sahip olanlar değil; sahip olduklarının değerini bilen ve onlardan memnun olmayı öğrenenlerdir. Çünkü insanın elindekilere duyduğu minnettarlık, bazen sahip olamadıklarının bıraktığı boşluğu sessizce doldurur.

Bir insana mutluluğun kapısını gösterebilirsiniz. Ona içeride nasıl bir ışık olduğunu anlatabilir, eşiğe kadar eşlik edebilirsiniz. Ancak o kapıdan içeri girip girmemek yine onun seçimidir.

Belki mutlu olmak, hayatın içindeki güzellikleri görmeyi öğrenmek ve bu seçimi her gün yeniden yapmaktır.