ŞAFAK ÇELİK / KONUK YAZAR

23 Nisan… Sadece bir bayram değil, bir milletin geleceğe bıraktığı en kıymetli mirasın adıdır: Çocuklar.

Bu özel gün, çocuklara armağan edilen ilk ve tek bayram olarak tarihte eşsiz bir yere sahiptir. Ama asıl soru şu: Biz bugün bu emanete ne kadar sahip çıkabiliyoruz?

Geleceğin teminatı dediğimiz çocuklarımız, ne yazık ki günümüzde sadece umutla değil; aynı zamanda kaygıyla, belirsizlikle ve zorluklarla büyüyor. Eğitim sistemindeki dalgalanmalar, sosyal baskılar, dijital dünyanın kontrolsüz etkisi ve giderek artan güvenlik sorunları, onların omuzlarına hiç de hafif olmayan yükler bırakıyor.

Son dönemde okullarda yaşanan üzücü olaylar ise bu yükün ne kadar ağırlaştığını açıkça gösteriyor. Okul dediğimiz yer; güvenin, bilginin ve gelişimin yuvası olmalıydı. Oysa artık bazı çocuklar için korkunun, yalnızlığın ve anlaşılmamanın adresine dönüşebiliyor. Bu tabloyu görmezden gelmek, geleceğimizi görmezden gelmektir.

23 Nisan’ın bize hatırlattığı en önemli şey; çocuklara sadece bayram vermenin yeterli olmadığıdır. Onlara güvenli bir gelecek, adil bir eğitim, sağlıklı bir çevre ve en önemlisi anlaşılabilecekleri bir dünya sunmak zorundayız.

Çocuklar sadece büyümez… gördükleriyle şekillenir, yaşadıklarıyla yön bulur. Eğer biz onlara sevgi yerine kaygı, güven yerine korku bırakıyorsak; yarının dünyasını da eksik inşa ediyoruz demektir.

Bugün bir kez daha düşünmeliyiz: Çocuklarımız nasıl bir ülkede, nasıl bir eğitim ortamında büyüyor? Ve biz, onların yüzündeki gülümsemeyi koruyabilmek için ne yapıyoruz?

23 Nisan’ı gerçek anlamına kavuşturmak; sadece kutlamakla değil, sorumluluk almakla mümkündür. Çünkü çocuklar bizim geleceğimiz değil sadece, bugünümüzün de en saf aynasıdır.

Ve o aynaya baktığımızda gördüğümüz şey, aslında bizim nasıl bir toplum olduğumuzdur.